Blog Sophie: ‘Ik zei tegen de juf dat jij nog niks versierd hebt voor Pasen, zegt m’n dochter. Shit, mompel ik’

Mijn dochters kunnen niet wachten. Dagen worden afgestreept, uren worden afgeteld. Bijna is het Pasen, bijna komt de paashaas. En bijna mogen ze naar paaseieren gaan zoeken.

Eerst was ik er nog wel voor hoor. Vroeger was ik ervan overtuigd dat de Paashaas echt bestond. Ik heb zelfs ooit een mega grote pootafdruk gevonden – waarschijnlijk een product van mijn fantasie. En ja, ik was ook zo’n kind dat zich overal enorm op kon verheugen en dus bij festiviteiten (en in mijn kinderogen was haast alles een feestje) ook enorm vroeg wakker was. Geen idee hoe mijn ouders dat vol konden houden. Waarschijnlijk omdat ze 1 dochter hadden, in plaats van 3.

Zo kwam ik pas achter het verwoestende effect van al die mythische personen na Sinterklaas 2014. De oudste was toen 4 jaar en bevattelijk genoeg om elke ochtend om 5 uur klaarwakker te zijn van de spanning of er iets in haar schoen zat. Als er niks in zat was het tranen met tuiten omdat ze toch wel lief was geweest. Of het was brullen omdat de kinderen in haar klas een cadeautje in hun schoen hadden. Oh, wist ik veel. Ik dacht nog mandarijnen en pepernoten in de schoen hoorden.

Eén drama per jaar vond ik wel genoeg, dus heb ik het geloof in de Kerstman nooit aangemoedigd en het bestaan van de Paashaas genegeerd. Helaas was echtgenoot GL het daar niet mee eens. Bij de oudste dochter was ik hem te snel af, dus die weet wel hoe het zit. Maar de middelste geeft zich volledig over aan het geloof in de Kerstman – gestimuleerd door haar vader.

“Luister,” zei ik – een beetje hard en een beetje gepikeerd, “die Kerstman bestaat alleen in Amerika. En daar komt Sinterklaas niet. Dus daar komt de Kerstman. En hier komt hij niet.” Tránen met tuiten. Wanhopig op de grond. Was ze dan niet lief geweest?

Gedoe, ze horen het meteen als ik binnensmonds ‘kut’ mompel, maar zo gauw ik ze confronteer met realistische zaken als een niet bestaande Kerstmannen of Paashazen, zijn ze ineens hartstikke doof. Ja, die cadeautjes hè.

Vorig jaar was het weer eens zo ver. Eieren zoeken bij oma, eieren zoeken bij de andere oma, eieren zoeken thuis. En dat er dan maar één van de drie chocolade lust. Dus drie keer raden wat ik dan in december wit uitgeslagen tussen de Barbie’s vindt. Want dat gekleurde papier eraf halen is leuk, maar opeten is bah.

Dit jaar was het weer eens druk. En ik stond er niet zo bij stil dat het alweer bijna Pasen was. Totdat de middelste venijnig opmerkte: “Tijdens het kringgesprek heb ik tegen de juffrouw verteld dat jij het huis nog helemaal niet versierd hebt voor Pasen.” Ik mompelde binnensmonds ‘kut’, wat ze natuurlijk hoorden en vertrok vervolgens meteen naar het dichtstbijzijnde paastakverkooppunt. Dit trok ik wel even op mijn fatsoen. Zo maar tegen de juf zeggen dat ik niks had gedaan.

Met de paastakken in mijn hand, stond ik even later te kwijlen bij de paasproducten. Een roze glimmend ei van witte chocolade. Paashaasjes met bonbons. Zo veel lekkere dingen en wat wordt het uiteindelijk? Losse, holle, chocolade-eieren die nooit opgegeten worden.

Zonder blikken of blozen kocht ik het glanzende roze ei. Eens kijken hoe hard ze straks nog geloven, als de Paashaas alleen een ei voor mama heeft verstopt…


Voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) is blogger voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Schoentje zetten
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag
Spikkeltjesworst
Hagelslag
Lentekriebels