Blog Sophie: Incasseringsvermogen

sophie

Gisteren realiseerde ik me dat we al meer dan anderhalf jaar geen fatsoenlijke nachtrust hebben gehad. De oudste sliep eigenlijk altijd wel goed door. De middelste was een tijd extreem vroeg wakker, maar de jongste… Mán, wat een sloper is dat.

Moe zijn is iets wat we nu gewoon dagelijks met ons meeslepen. We vergeten er afspraken door. Liggen per ongeluk al om 19.30 uur op bed en lezen pas ’s morgens op onze telefoon dat we ergens verwacht werden. Facturen blijven liggen, de to-dolijst wordt steeds langer. We hebben slechts energie voor wat écht moet.

Showbizzbaby’s? I don’t care

Het mooie is wel dat slaapgebrek ook een bepaalde gemoedsrust met zich meebrengt. Vroeger kon ik me nog wel eens laten opfokken als iets me niet aanstond. Op Facebook, in de krant of op tv. Vroeger nam ik ook de tijd om een tijdschrift te lezen. En dan kon ik met een vriendin gezellig kletsen over de nieuwe vriendin van Leonardo DiCaprio. Of zo.

Inmiddels interesseert het me niet meer. Dat er showbizzbaby’s geboren worden, dat er vluchtelingen zijn, dat panden zomaar in elkaar storten. So be it. Het is allemaal heel leuk, of juist heel triest voor de betrokkenen, maar ik zal er geen nacht minder slecht om slapen. Want dat doe ik namelijk al.

Daarnaast leer je het zo veel meer te waarderen als je eens een nacht wél door kunt slapen. Dat je ’s morgens lichtelijk gedesoriënteerd wakker wordt met het gevoel uitgerust te zijn. Hetgeen eigenlijk onmogelijk is.

Knock-out

Je leert ook dat je incasseringsvermogen een heel eind oprekt. Eerst dachten we zeker acht uur slaap nodig te hebben per nacht. Nu weten we dat we het ook een tijd volhouden op vijf uur. En als de kinderen zelf ook last hebben van hun gebroken nachten, kunnen we soms ’s middags gewoon even bijtanken.

Sterker nog, A1 en A2 zijn er inmiddels al aan gewend. Als de Vrolijke Sloper ’s middags naar bed gaat, vertrekt mama ook naar de bank. Zij mogen een leuke film kijken en ik ga een half uur knock-out.

Als ik dan uit een soort van coma ontwaak, hebben ze meestal met z’n tweeën halsbrekende toeren uitgehaald om de snoeppot van de bovenste plank in de voorraadkast te pakken. Maar hé, ze hebben me wel laten slapen.

Huilen om een puzzel

Afgelopen zaterdagochtend mochten we weer eens constateren dat we die nacht amper een oog dicht hadden gedaan. De oudste had groeipijn, de middelste een nachtmerrie en de jongste was ‘gewoon’ om 3.00 uur wakker geworden. Zij wilde pas weer slapen als ze bij ons mocht liggen. Of liever gezegd, op mijn hoofd mocht liggen.

Dus toen ik ’s middags bij wijze van meditatie ongeveer 75 procent van een puzzel van 1000 stukjes af had, even de soep op ging zetten en bij terugkomst zag hoe twee kinderen de puzzel verkruimeld hadden, ja toen had ik het even zwaar.

Ik moest mezelf tegenhouden ze niet door elkaar te rammelen en dingen te gillen als: ‘WAAROM? HIJ WAS BIJNA AF!’ Ik beet op mijn tong om het woord ‘rotjong’ binnen te houden. In plaats daarvan ging ik in de voorraadkast een potje huilen. Ja. Om een puzzel.

Die avond lag ik natuurlijk om 19.00 uur op bed. En ik sliep aan een stuk door. Tot 3.00 uur…

Beeld: Jan Fornan


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Zindelijk
Paardenmeisje
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper