Blog Sophie: Kinderverdriet

kinderverdriet

Oudste dochter A1 was de laatste tijd niet erg te handhaven. Ze had driftbuien en dan van die echte. Misschien ken je ze wel. Die buien waardoor je ineens gaat verlangen naar het leven van een gescheiden vrouw. Dan heb je de kinderen in ieder geval ook eens even NIET.

Ja, inderdaad zo erg was het. En toch, als de driftbui over was, moest ze hartverscheurend huilen. Echt dat onbeheerste kinderverdriet. Ze miste oma Woef zo en hondje Donna. En dan moest ik haar troosten, vond ze, terwijl bij mij de stoom nog uit de oren kwam. Uiteraard wilde ze dan ook bij mij in bed.

kinderverdriet

Doe effe normaal

De driftbuien ontstonden ook uit het niets. Zo ging ze een keer keihard op de vloer liggen gillen omdat ze na één poging de letter h nog niet kon schrijven. Ik moest er eigenlijk om lachen. Hallo, je bent vier, doe effe normaal zeg. Daar maakte ik het niet beter door.

Ook kon ze volledig door het lint gaan als ik haar verkeerd begreep. Dan werd ze soms best fysiek. Ik snapte er niks van. Natuurlijk merkte ik haar onmacht op en haar frustratie, maar ik vond het lastig straffen als ze daarna weer zo’n verdriet bleek te hebben om mijn overleden oma en hond.

Dus toog ik naar school. Want mama’s weten veel, maar juffen weten alles. Op school vertoonde A1 helemaal geen storend gedrag. Wel riep ze meer dan normaal om mij. Dat ze me miste. En naar me toe wilde. Hetgeen niet echt strookte met haar aanvallen op mij als we thuis waren.

Super duper verliefd

En toen werd het woensdagochtend en zat ze weer te huilen op de trap. Ik dacht: het is genoeg. Ik bracht haar twee zusjes naar de opvang, verzette mijn werk en nam A1 mee het dorp in. En ja, ik had overleg met de juf gehad. We gingen winkelen, samen lunchen, schoenen passen en ze mocht een kraamcadeautje uitkiezen voor het zusje van haar beste vriend (waar ze super duper verliefd op is overigens).

Kortom: ze was even alleen met mij. Hoefde niet te vechten om aandacht met haar zusjes. Die dag gebeurde er niks. Of nou ja, ’s avonds kreeg ze weer een driftbui, dus dacht ik: heb ik me lekker laten foppen. Echter, de dag erna begon ze ’s avonds te huilen zonder dat er een aanval aan vooraf ging.

 

Belangrijk oudermoment

En eindelijk, na drie maanden kwam het hoge woord eruit. Ze was bang. Ze miste oma en ze miste ons hondje, maar die kwamen nooit meer terug en ze zou ons nog veel erger gaan missen als wij doodgingen. En ze was zo bang om zelf dood te gaan. Zelfs als ze honderd zou worden, wilde ze nog niet doodgaan. Want dan was ze helemaal alleen en zou ze papa en mama nooit meer zien.

Poeh. Dat vond ik best heftig. Je weet meteen: dit is zo’n belangrijk oudermoment. Zo’n moment waarop je ineens het juiste moet zeggen omdat het haar zal vormen. Ik zat in tweestrijd, want ik wilde haar geruststellen (je gaat nog lang niet dood), maar ook niet voorliegen (papa en mama zullen nog heel lang leven). Dus liet ik het maar bij dat we nog lang niet van plan zijn om dood te gaan. En natuurlijk sliep ze die nacht bij mij.

Bron beeld:Alexander Sorokopud