Blog Sophie: Klassenmoeder

dochter

Het schooljaar is hier in het zuiden bijna afgelopen. Het was een lang jaar; mijn dochter loopt rond met kringen tot op haar enkels. Nog een paar dagen en dan heeft ze vakantie… en haar moeder ook.

Ik weet nog dat mijn oudste net begon op de kleuterschool. Ik wist van toeten noch blazen. Het fruit dat ik ongeschild meegaf voor op de peuterspeelzaal, moest eigenlijk worden geschild. Arm kind, de eerste paar dagen had ze daar gezeten met een gigantische appel. Wist ik niet. Zo bleek er ook een nieuwsbrief te zijn. Dat had ik wel ergens gelezen, maar er moesten natuurlijk eerst een paar vervelende situaties ontstaan voordat ik doorhad dat daarin informatie over de klas te lezen was. Ik vergeet nooit dat ik mijn dochter op vrijdagmiddag ophaalde en ze met een beteuterd gezichtje zei dat IEDEREEN vandaag een fiets mee naar school had mogen nemen. De juf keek me aan en zei bits: dat stond in de nieuwsbrief, hoor. Oeps. Een wijze les, die ik niet meteen leerde. In de kleuterklassen zijn blijkbaar speelgoedochtenden, waarop de kinderen spelletjes van huis mogen meenemen. Ook al las ik de nieuwsbrief nu wel en nam ik zelfs de jaarkalender over in mijn agenda, het kwam nog steeds voor dat ik met lege handen op het schoolplein stond. Of, als ik er dan wel aan dacht, het verkeerde meenam (tip: nooit speelgoed met kleine popjes meegeven, die raken altijd kwijt).

Inmiddels ben ik een ervaren moeder. A1 gaat na de vakantie naar groep 3 en twee weken later begint A2 op de kleuterschool. Nu ben ik zelf zo’n moeder tegen wie ik tweeënhalf jaar geleden zo op keek. Een moeder die alles weet, die het motto been there, done that op haar voorhoofd heeft staan. In de voorgaande jaren heb ik veel respect gekregen voor de juffen, de school en de hulpouders die op onze school altijd klaarstaan om te helpen. Eerst vond ik het nogal raar. Beginnen de kinderen eindelijk op school, moet je als ouder nog steeds overal bij helpen. Nu snap ik dat het simpelweg niet anders kan. De sportdag kan niet plaatsvinden zonder ouders die groepjes begeleiden. Het schoolreisje: idem dito. Dus ik ben om. Waar ik kan, help ik mee. Daarnaast leer je meer moeders kennen en weet je eerder wat er speelt in de klas. Mijn dochter is dolgelukkig als mama een keertje komt meehelpen tijdens de spelletjesochtend.

Echt, lieve ouders: help mee. Ook al lijkt het soms alsof je té vaak wordt gevraagd. De docenten kunnen niet zonder jullie, en bovendien wordt de school er alleen maar leuker van. Dus bedank en complimenteer ik alle klassenmoeders, luizenmoeders, voorleesmoeders en overblijfmoeders. En natuurlijk de opa’s, oma’s en vaders die hun handen op school uit de mouwen steken. Volgend jaar ga ik eens meedraaien tijdens het overblijven. Jullie ook?


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
Dinoplaatjes