Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Geen resultaten gevonden Misschien heb je de verkeerde zoekterm gebruikt.

Zoekfilters:

Blog Sophie: Lijnen

sophie

Afgelopen zaterdag heb ik mijn haar kort laten knippen. Ik was het helemaal beu. Alsof ik tijd had voor iets anders dan een staart. Nu kan ik het met wat gel pijlsnel in iets cools veranderen. En dan heb ik tenminste tijd voor belangrijke zaken: zoals koken.

Onze derde dochter wordt over twee maanden twee jaar. We kijken ernaar uit. Er moet ooit een einde komen aan haar suïcidale neigingen als vorken in stopcontacten stoppen en zichzelf van tafels af laten vallen. Ze is een handenbindertje, die derde. Geen seconde kan ze alleen gelaten worden. Als ik toch naar de wc moet – mijn stoelgang is helemaal van slag, sinds zij er is – vind ik haar daarna vaak hangend aan de tv, wankelend op de vensterbank of hondenbrokken etend terug. Maar goed, ze vindt het wel leuk om te helpen met koken. Twee vliegen in één klap, al moet ik wel opletten als ik even snel iets uit de voorraadkast pak, want laatst stond ze met een broodmes in het aanrecht te zagen… geen idee hoe ze bij dat mes kon.

Ik ben te zwaar

De laatste tijd probeer ik ook echt te koken. Het liefst elke dag. De tijd dat ik vanwege ontzwangeren en te veel onrust in het hoofd de dingen niet zo goed kon plannen, ligt alweer even achter me. En toch, die vermoeidheid die over alles heen hangt zorgt nog steeds voor minimaal één keer in de week pannenkoeken en één keer pizza of iets anders wat alleen de oven in hoeft. En ik ben het zat. Ik ben namelijk te zwaar. Mijn man, dertig centimeter langer en voorzien van een ijzeren ruggengraat, weegt bijna net zo veel als ik. Nu is hij eerder mager dan slank, maar jee, hoe graag zou ik wel niet liever mager dan slank willen zijn. Vorige week vond ik een foto van mezelf van toen ik een jaar of negentien was. Een lijntje om jaloers van te worden. Zichtbare sleutelbeenderen. Een taille. Ik was gekleed in een zeemeerminnenjurk (eh… nou ja, zonder staart… in elk geval zo’n nauwsluitend geval met een uitloop vanaf de kuiten) en ik zag er nóg weergaloos uit. Dan weet je het wel.

Te veel borst, te veel bil

Eigenlijk was ik verbaasd. Mijn hele leven heb ik mezelf namelijk te dik gevonden. Te veel van alles. Te veel borst, te veel bil. En ik weet zeker dat ik mezelf op mijn negentiende héél onzeker voelde in die jurk. Maar nu denk ik: verdomd, er huist gewoon een slanke den in mij! Ik heb het in me, ik ben ooit slank geweest. En ja, toen had ik nog geen drie kinderen gebaard, maar toch. De afgelopen twee jaar dacht ik: ik kan wel afvallen, maar die billen en borsten blijven toch. En de inmiddels verschenen buik zal ook nooit meer strak worden. Zeker niet mijn eetgewoonten (want bewegen doe ik wel).

Op rantsoen

Echter, gisteren heb ik met drie vriendinnen een weekendje weg geboekt. Naar de zon. Even eruit, bijkletsen en vooral veel slapen waarschijnlijk. Misschien ook wel even naar het strand. Dus heb ik me voorgenomen: ik ga die slanke Sophie vinden. Want mijn vriendinnen zijn allemaal veel slanker dan ik. Ik moet op rantsoen. Maar dan echt. Niet zoals gisteravond nog even vier miniappelflappen wegwerken, maar gewoon normaal eten en niet snoepen. Eigenlijk net zoals mijn man dat doet en dat samen met mijn slopertje. Ik weet zeker dat mijn korte coupe dan ook veel beter staat…

Beeld: Jan Fornan


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Incasseringsvermogen
Zindelijk
Paardenmeisje
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper