Blog Sophie: Luizen

sophie

De scholen zijn weer begonnen en in de eerste nieuwsbrief van dit jaar stond dat er luizen waren geconstateerd in groep 6, 7 en 8. Hoewel A1 in groep 2 zit, wilde ik haar eigenlijk meteen inpakken in huishoudfolie. Luizen komen er bij mij niet meer in!

Het was de avond voordat we op vakantie gingen, dat de telefoon ging. Vriendin M. belde met slecht nieuws. Ze had luizen bij haar kinderen geconstateerd. Luizen én neten. Nu was het geval dat wij vier dagen eerder bij haar op het verjaardagsfeestje van haar jongste waren geweest en dat we er die week ook nog eens hadden gegeten.

Luizen of zand?

Na even zoeken, hadden we al snel de boosdoener. En laat dat nou net het meisje zijn geweest, waar A2 de hele middag op schoot gezeten had. Maar ja, wij gingen op vakantie. Het was 23.00 uur en toch maakte ik de kinderen wakker. GL ging in allerijl een luizenkam halen bij zijn zus. Onder luid protest kamde ik de haren door. Niks te vinden. Voor alle zekerheid haalde ik de dag erna toch nog maar even snel luizenlotion en een extra kam.

De eerste week kamde ik nog driftig alle haren zowel ’s ochtends als ’s avonds. De tweede week van onze vakantie kwam de klad er een beetje in. We gingen overdag naar het strand en als ik ’s avonds de haren wilde doorpluizen, kwamen er wel heel veel kleine puntjes uit. Na heel veel onderzoek kwamen GL en ik tot de conclusie dat het wel zand moest zijn.

Gillende inspectie

Op woensdagavond, in onze tweede week, aten we in ons huisje. Ik stond nog de spaghetti op te scheppen in het keukentje, toen ik vanuit mijn ooghoeken GL zag staren naar het hoofd van A2. Zij zat op de stoel al lekker te smikkelen, hij stond ernaast. Als in slowmotion zag ik hem voorover buigen en gebogen duim en wijsvinger naar haar haren gaan. Mijn hart stond stil. “Ik zie een luis,” zei hij en van schrik liet ik de lepel in de saus plonzen.

Jawel hoor. A2 had luizen. Levende luizen. De kinderen werden weer gillend en al aan inspectie onderworpen. Onze middelste had een stuk of acht levende, kruipende luizen op haar hoofd. GL mocht kammen, ik stond in een hoekje hysterisch op en neer te springen. Alle hoofden werden ingesmeerd met luizenlotion. Ook dat van mij, terwijl ik net op dat moment extensions had. Kansloos dus, dat doorkammen.

Poux de la tête

De dag erna zaten we bij het zwembad. Ineens ontstond er nogal wat bedrijvigheid. Een moeder zat heftig op haar hoofd te krabben. Een andere moeder bemoeide zich ermee. Het kind werd erbij gehaald en er werd driftig naar luizen gezocht op het kleine peuterhoofdje. Uiteindelijk ging ik er maar heen en bekende dat A2 luizen heeft. Of nou ja, dat beeldde ik uit, want ze bleken uit Frankrijk te komen. Een moeder leert snel bij, want bij een tweede moeder kon ik al vragen of zij ook des poux de la tête had.

Luizendiscussie

Al snel zaten alle moeders in de haren te graven van hun kinderen en de vaders in de haren van de moeders. En dat allemaal rond het zwembad. Tips werden uitgewisseld en er ontstonden discussies over het feit of luizen nu wel of niet over konden springen in het peuterbadje (ja, zei Frankrijk, nee zei Nederland).

Bij niemand van ons werden nog luizen of neetjes gevonden. Ook A2 bleek op die acht luizen na, niks meer op haar hoofd te hebben. Ik krijg er nog steeds de kriebels van. En nu de scholen weer zijn begonnen, haal ik ook de luizenkam weer tevoorschijn. Ze komen er bij mij niet meer in!

Beeld: Heidi Wils