Blog Sophie: Mijn lieve vagina

vagina

Als alle drukte, emoties en commotie rondom de bevalling weer tot bedaren zijn gekomen, is het ineens tijd voor de harde realiteit en de ‘oh-ja-dat-was-ik-vergeten-momentjes’.

Zo herinnerde ik me ineens weer dat ik mijn moeder (die aanwezig was bij de bevalling) tijdens de persweeën vroeg of ze wilde filmen. De vorige twee keren had man GL dat gedaan, terwijl hij naast me stond. Twee seconden later opende ik mijn ogen om weer te gaan persen, toen ik mijn moeder pontificaal tussen mijn benen zag staan met de camera. ‘Mam!’, gilde ik uit, ‘niet dáár!!’

Aambeien
Of dat je denkt: geen hechtingen, niet in- of uitgescheurd… keurig. En dat je dan voor de eerste keer moet niezen en het gevoel hebt dat je gehele onderkant eruit valt. Ook zoiets waardoor zitten op een roze wolk iets minder gerieflijk is: de aambeien. Jawel. Daar zijn ze dan. In volle glorie aanwezig, in Titanic-achtige proporties, zitten ze op de meest donkere plek verscholen. En dat dan de kraamhulp elke dag vraagt: ‘Heb je al gepoept?’ Nee! Natuurlijk niet! Dat doe ik NOOIT meer zolang die dingen er hangen!Moedermelk
Of het kraambezoek. Net als ik de fles aan het geven ben, komt er een kind binnen van zeven, met haar moeder. ‘Is dat moedermelk,’ vraagt het meisje en als ik ontkennend antwoord, hoor ik: ‘maar moedermelk is veel beter voor de baby. Dat zegt mijn mama altijd.’ De mama in kwestie begint iets te mompelen over niet werkende melkfabriekjes en ik heb spontaan zin om mijn kind alsnog aan te gaan leggen.

Kraamverband
En niet te vergeten: het kraamverband. Ik hoef er maar naar te kijken of ik herinner me dat andere kraambed, zo’n vier jaar geleden. Toen ik volkomen naar de klote in het ziekenhuis lag en eigenlijk niet precies wist wat ik met die luiers aanmoest. En dat mijn schoonzusje op bezoek kwam en ik er net op dat moment achterkwam dat ik het kraamverband ondersteboven in mijn ondergoed had gedaan. En de onderkant absorbeert dus niks. En dat ik nog maar amper kon staan en mijn schoonzus dus met de douchekop aan de gang kon om me schoon te spoelen. Zelfs na vier jaar komt ze niet meer bij van het lachen.

Vagina
En eerlijk gezegd: ik vind het allemaal heerlijk. Ik koester de momenten, want ik weet: het is de laatste keer. Nooit meer zwanger zijn, nooit meer bevallen en nooit meer die eerste momentjes met zo’n heerlijk, lief, klein, mooi baby’tje. Ik stuiter nog heen en weer van alle hormonen, lach en huil tegelijk en ben zo ontzettend blij met mijn gezin. Het mooiste moment echter, was eergisteren. Ik stond te douchen en keek naar beneden. Voor het eerst in maanden zag ik mijn eigen vagina weer. Wat was ik blij! Ja, ik ga vast en zeker deze tijd nog heel erg missen. Nou ja, die aambeien niet. Daar ben ik echt voor altijd klaar mee.