Blog Sophie: Moe

sophie

Toen ik vanochtend om 05.00 uur een hyperactief kind naast me had liggen, dacht ik: Sophie, het MOET anders. Mijn postnatale en vooral dwangmatige hang naar avontuur bracht me misschien wel veel vrijheid en lol, maar aan de andere kant een gigantisch gebrek aan slaap. En dat begon problemen op te leveren.

Ik word labiel van te weinig slaap. Dan moet ik nog harder huilen als ik filmpjes van flash mobs zie. En, als ik moe ben, is de creativiteit en inzet ook ver te zoeken. In plaats van als een dolle mijn artikelen te typen, ga ik een  uur lang op het internet surfen. Waardoor ik dus ’s avonds alsnog achter mijn pc kan kruipen om te werken, waardoor ik wederom te weinig slaap, waardoor ik… enzovoort.

Puik plan

Vanochtend dacht ik: ik ga het helemaal anders doen. Voortaan gaat de wekker elke dag om half zeven. Dan ga ik eerst lekker douchen en me aankleden en maak ik dan de kinderen wakker. Het leek me een puik plan. ’s Avonds zou ik elke avond om 22.00 uur naar bed gaan. Heerlijk, zo’n ritme, daar zou ik vast van opknappen.

Maar ja, het hele punt van mijn postnatale avonturencrisis is namelijk dat hij POSTnataal is. Het houdt in dat er dus kinderen zijn. En die hebben totaal geen boodschap aan mijn verlangen naar een ritme. Soms, als ik tot laat zit te werken, zet ik expres mijn wekker niet. Laten we ons gewoon verslapen, denk ik dan. Natuurlijk is er dan altijd één om 6.00 uur wakker, waardoor ik ’s morgens struikel over mijn wallen. En zet ik een keer wel de wekker, dan slapen ze nog.

Om de dag douchen zou al fijn zijn

Grote kans dus dat als ik om half zeven op wil staan om rustig te kunnen douchen, ik op weg naar de badkamer al over een paar draken struikel. Ik verlang hevig naar een tijd waarin het mogelijk is om in ieder geval elke dag te douchen. Of om de dag. Wat moet dat een fijn gevoel zijn.

Lig ik er een keer om 22.00 uur in, dan wordt C3 uiteraard om 22.01 uur wakker. En als ik eindelijk echt lig te slapen, moet de oudste plassen. GL port me dan altijd onvriendelijk wakker, omdat hij veel lichter slaapt dan ik. Van dat wakker maken wordt C3 wederom wakker, waarop ik weer ga mopperen en voordat je het weet heb je om 4.00 uur ’s nachts ruzie omdat ik met mijn -7 de speen niet kan vinden en nummer Drie steeds harder gaat krijsen.

Klotsende oksels

Tegenwoordig heeft de jongste ook nog in de gaten dat ze heel wat gedaan krijgt met krijsen in haar ledikantje. Het is zelfs zó erg dat ze er al mee begint voordat ik de andere twee naar bed heb kunnen brengen. Stoïcijns probeer ik dan toch nog twee verhaaltjes voor de anderen voor te lezen, hetgeen natuurlijk niet gaat en ik alweer klotsende oksels heb.

Als de andere twee er dan eindelijk in liggen, pluk ik C3 uit haar bed en zet ik haar beneden voor de tv. En ja, ze is nog geen anderhalf. Maar het kind wordt er rustig van, ik word er rustig van en na vijf minuten gaat ze alsnog heerlijk slapen. Maar toch…

En nu is het half tien ’s avonds en moet ik voor mijn werk nog een stuk of zes artikelen typen, terwijl morgenvroeg de deadline is. Maar morgenavond ga ik echt op tijd naar bed. En zet ik echt ’s morgens de wekker. En ga ik, HOE DAN OOK, eerst douchen. Dat wordt voorlopig de enige me-time die ik me kan veroorloven. En ik kijk er nu al naar uit!

Beeld: Heidi Wils