Blog Sophie: Moeders

dochter

Het was eigenlijk vooral mijn moeder die het niet meer aan kon zien. Nu kan mijn moeder wel meer niet aanzien in mijn huis. Het vele speelgoed bijvoorbeeld, of het onopgeruimde aanrecht. Dus als ik wil gaan opruimen, komt ze met opgestroopte mouwen naar me toe.

Onze middelste werd vier. Tijd om het huis aan kant te krijgen. Wat dat betreft zitten we vrij goed met vijf verjaardagen in het jaar. Voor de rest is iedereen er aan gewend dat er standaard een wasmand in de kamer staat.

Ruimte in ons hoofd

De grootste doorn in mijn moeders oog was de tuin. Er stond te veel in. Maar ja, zo gaat dat als je maanden op je tandvlees loopt. Dan hebben schone onderbroeken de prioriteit. Waar we voorheen elk jaar de tegels afspoten, de planten snoeiden en veel aandacht besteedden aan een uitnodigende tuin, hielden we het dit jaar bij lukraak wat zomergoed de tuin in smijten.
Mijn moeder had zelfs haar werkkleding aangetrokken. Terwijl ik luciferhoutjes tussen mijn oogleden stak, had zij in mum van tijd de zandbak geleegd en schoongemaakt, een houten huisje afgebroken en de moestuin verwijderd. GL en ik keken onze ogen uit. Jee, wat hadden we eigenlijk een fijne tuin! Met alles wat mijn moeder verwijderde, kwam er meer ruimte in het zicht én in ons hoofd.

Het allermooiste was echter dat GL nu ineens wel overstag ging. Waar ik al maanden zeurde om het afbreken van vermolmde plantenbakken en hij me heldhaftig tegenstand bood omdat het ‘zonde’ was, mocht mijn moeder gewoon overal de bijl in zetten. Dat bood perspectief voor de toekomst.

In de zak van Max

Binnen een paar uur zagen we het gras weer, konden we zonder obstakels bij de droogmolen komen en in onze loungehoek zitten zonder dat er takken over ons heen vielen. Mijn moeder, dat begrijp je, viel oneindige dankbaarheid ten deel.
De dag erna was ik nog altijd zo onder de indruk dat ik met drie vuilniszakken de speelkamer in ging. Alles waar niet mee werd gespeeld, ging in de zak voor de armere kinderen. Alles wat half kapot was, ging weg. Dat ruimde nog eens lekker op. Gelukkig waren de kinderen druk bezig met het gekregen nieuwe speelgoed en zagen ze niet dat al hun dierbare half opgevreten knuffels (door de hond, niet door een kind) in de vuilniszak verdwenen.

Gemiste genen

Het was niet alleen omdat ik last had van opruimwoede, maar ook omdat het gekregen speelgoed voor de verjaardag gewoon niet meer in de kamer paste. En dan moet Sinterklaas nog komen. Gelukkig heb ik daar een pedagogische oplossing voor. Elk jaar in november mogen de kinderen zelf in de speelkamer speelgoed uitzoeken voor de speelgoedbank. Dat compenseert dan lekker mama’s koopzieke gedrag.

En als de kinderen klaar zijn, vraag ik mijn moeder nog een keer. Ik weet zeker dat ze daar heel veel zin in heeft. Toen ik klein was, stond ze ook al met de vuilniszak klaar als ik weer eens niet opgeruimd had. Toch jammer dat ik dat partijtje genen niet heb meegekregen. Dat had een hoop gedoe gescheeld!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper