Blog Sophie: Nachtbraken

sophie

Het zijn de late avonduren waarin ik de laatste tijd wat rust kan vinden. Want ja, overdag moet er gewerkt worden en dus is het dan des te verleidelijker om in plaats daarvan gewoon op de bank te gaan liggen slapen.

Dit natuurlijk vanwege het kroost dat nu al nachten van zich laat horen. Hetzij doordat ze zichzelf dusdanig ondergekotst hebben dat slapen onmogelijk wordt (en vaak, nee ALTIJD kotsen ze dan ook hun lievelingsknuffel onder, die dan onder luid gejammer een nachtelijk bad moet krijgen), hetzij doordat ze in de luier gepoept hebben en dat je dan pas bij het uittrekken van de pyjamabroek merkt dat het tot aan de enkels zit.

Slaapdronken vrouwmens

De derde en laatste mogelijkheid is dat ze ontdekt hebben dat ze door heel hard te gaan krijsen, een slaapdronken vrouwmens de kamer in weten te krijgen. Soms doen ze dat onder het mom van dorst of honger en als ze ouder worden is het een nachtmerrie of het feit dat ze die (verdomde) lievelingsknuffel kwijt zijn (nou hij ligt gewoon hier onder je kussen hoor! Oh echt?).

En dit dan alles in die nachtelijke uren die voor alle ouders eigenlijk alleen bestemd zijn voor slaap, zodat diezelfde ouders ’s morgens de neiging kunnen bedwingen een enkeltje te boeken naar een kindonvriendelijk hotel (adults only) in Paphos, Cyprus.

Buikgriepaanval

Echter, het kroost staat zonder noemenswaardige vermoeidheid om zes, of vijf, uur aan je bed, omdat ze willen spelen. Nee, hun vermoeidheid slaat pas toe, als jij zes bakken koffie achterover hebt gegooid en door alle cafeïne pas de volgende dag weer moe wordt.

Nog leuker wordt het als jij ’s nachts een serieuze aanval van buikgriep krijgt en de kinderen daar wakker van worden. Terwijl de nachtbrakers vrolijk heen en weer op je bed springen, zit jij met een emmer op de grond te hopen dat er een eind komt aan dit nachtelijk braken. Maar dat terzijde.

Beter dan een orgasme

De uren voor middernacht is het hier dus stil en dan kruip ik vaak voorzichtig achter mijn pc om mijn stukken te typen, waarbij ik geluid maken zo veel mogelijk mijd. Geen radio aan, niet hard meeblèren met de nieuwste van Adele, niet hard op de toetsen tikken en daarbij voorkomen dat ons nieuwste gezinslid, genaamd Coco, gaat blaffen.

Als de oogleden dan dichtvallen en je de zinnen in je hoofd niet meer op papier krijgt, is het tijd om te gaan slapen. Je ziet jezelf al liggen in dat heerlijke bed, onder dat donzen dekbed tot over je oren getrokken… ja, een orgasme is er niks bij… EN DAN kom je erachter dat die lieve schattige pup eigenlijk een hellehond is, die de wc-rol heeft aangevallen en verscheurd, de achtergebleven beker melk van het kastje op de bank heeft geduwd, vervolgens heeft liggen rollen in het te drogen gelegde geverfde kunstwerk van A1 en tot slot slijmerige papyrusdrollen in het nieuwe tapijt heeft laten zinken.

En ja, zeg dan nog maar eens nee tegen een enkeltje Paphos!

Beeld: Heidi Wils


Lees meer blogs van Sophie:
Ontaarde moeder
Kleine dingen
Moe