Blog Sophie: Nee! Vakantie!

vakantie

Oh jee, het is weer zover. We moeten op vakantie. Want dat hebben we nodig: er even tussenuit. En voor de kinderen is het ook fijn, even weg. Lekker alle aandacht van papa en mama, wat zwemmen en speeltuinen bezoeken en dat soort dingen. Ja, leuk. Echt.

Voorheen begreep ik nooit waar mensen het over hadden als ze doodmoe van een vakantie-met-kinderen terugkwamen. Wij hadden heerlijke vakanties. Sterker nog: we hebben nog nooit zo veel boeken gelezen als die eerste vakantie met A1, want die sliep overal: op het strand, op het terras… het was heerlijk!

Gevecht-met-de-kinderstoel

Maar ja, toen kwam A2. Die niet van uren filmpjes kijken hield op de draagbare dvd-speler, in het restaurant, net als haar zus. Met wie we bij aankomst al het-gevecht-met-de-kinderstoel aan moesten gaan. Die na twee stukjes stokbrood alweer rond wilde gaan rennen. En als we streng waren en haar lieten zitten, ging ze wel zo hard loeien dat we niet wisten hoe snel we de rekening moesten vragen. Oók in een kindvriendelijk restaurant.

Daarom besloten we dit jaar maar in eigen land te blijven. Ik zag het al voor me: met z’n vijven in een vliegtuig. Eén ouder viel al af, want die zou de baby op schoot hebben. En de andere ouder zou al aan de valium moeten voordat we überhaupt waren opgestegen. En die ouder zou ik zijn. Want behalve luidruchtig en energiek is A2 ook nog eenkennig. En A1 is allang niet meer het rustige meisje van weleer. Nee, die kwebbelt aan één stuk door. Bij voorkeur als ik even niet kan luisteren.

Fuck dat safaripark

vakantie 2b

Dus gaan we naar een bungalow bij een safaripark. Dat bleek ook nog eens stukken goedkoper (enig idee hoe groot de auto is die we moeten huren als we er allemaal inclusief bagage en wandelwagens in willen passen?!). Ja, en: als de kinderen het maar leuk hebben, dan hebben wij het ook leuk, sprak mijn echtgenoot wijs.

Is het heel erg dat ik denk: fuck dat safaripark! Ik wil ook op vakantie, maar dan op vakantie van mijn gezin. Ik kijk er totaal niet naar uit om ook daar ’s morgens iedereen weer te voeden en aan te kleden en dan in slakkengang dieren te gaan kijken. En als A2 zich zoals vanouds gedraagt, zal haar misthoorn ook gewoon om 5.00 uur ’s nachts weer af gaan (ik krijg een hysterische aanval als ik alleen maar aan ‘wintertijd’ denk).

Dikke reet in het zand
Het komt misschien omdat ik postnataal nog niet helemaal denderend in mijn vel zit, maar het liefste zou ik een week met mijn nog altijd dikke reet in het zand gaan liggen in één of ander ver oord met een stapel boeken naast me. Alleen. Gewoon even helemaal alleen.

En dan zou ik na een dag huilend naar huis bellen, omdat ik de kinderen zo zou missen. Ja, dat weet ik ook. Dus zet ik mijn schouders eronder en ga ik wassen en kleren klaarleggen en lijstjes maken van alles wat ik niet mag vergeten, want in eigen land bestaan er geen supermarkten als ik wel iets thuis laat liggen…dus. En toch, zou ik deze momenten willen missen? Nee! Maar iets meer slaap – juist op vakantie – zou wel een boel schelen. Hmm, misschien wil onze oppas wel mee…