Blog Sophie: Ontaarde moeder

sophie

Laatst was er onenigheid hier thuis. Hetgeen wel vaker voorkomt bij stellen met jonge kinderen, denk ik zo.

Mijn man slaapt licht. Ik niet. Dus vroeg hij zich af: elke moeder wordt toch wakker als een kind een kik geeft?

Nee dus. Ik word niet zo snel wakker. Ik slaap door onweer, aardbevingen en piepende puppy’s heen. Ik merk niks van kinderen die bij mij in bed kruipen. Ik slaap blijkbaar zó diep dat ik niet eens mijn eigen gesnurk hoor (GL dreigt het op te nemen ’s nachts, omdat ik hem niet geloof).  De reden hiervoor is natuurlijk dat ik doodmoe ben. Ik hoef mijn bed maar te zien en ik val al in slaap.

Veel te laat naar bed

De kinderen zijn hier al maanden tussen half zes en zes wakker. Om de beurt dan. Ik ga steevast te laat naar bed, want ik wil altijd nog het gevoel hebben dat ik ’s avonds na achten ook nog een leven heb. Dus kijk ik series terug, of ga ik lezen (zeer fout, want dan kan ik niet meer stoppen). En als ik dan besluit naar bed te gaan, lig ik er meestal pas een uur later in.

Voor mij is het dus heel fijn dat ik diep slaap. Zo kom ik toch aan een beetje rust toe. Voor GL is dat helemaal niet fijn. Hij slaapt heel licht. Zo licht dat hij wakker wordt van het tikje waarmee zijn radiowekker afgaat. Ik slaap uiteraard door heel die wekker heen.

Diepe coma

Slecht slapen is funest. Dat weet iedereen. Ik kan me dus ook levendig voorstellen hoe het voor GL moet zijn. Om wakker te worden van ieder kreuntje, zuchtje, klein huiltje, een piepende puppy, wat zacht gesnurk of  gewoel (dat kan ik ook heel goed). Als er een kind een keel opzet, word ik daar in eerste instantie niet wakker van. Wel van de verplaatsende luchtdruk vanwege de snelheid waarmee mijn man uit bed springt.

Nu zeg je: wat zielig voor je kinderen, want je man is toch ook wel eens ’s nachts weg? Juist. Nou, het gekke is: dan word ik wel wakker. Niet zo snel als GL weliswaar, want bij mij gaat het wat anders. Ik moet uit een hele diepe coma komen. Ik hoor dus iets in mijn droom. Dan hoor ik het nog een keer. Dan ben ik half wakker en hoor ik het nog steeds. Dan ben ik echt wakker en ga ik naar het desbetreffende kind toe. Duurt zeker vijf keer langer dan die vliegende Hollander naast me.

Huilen wordt krijsen

En GL is het zat. Begrijpelijk. We hebben al eens geprobeerd dat hij mij wakker maakt, als hij een kind hoort. Dat duurt vaak zo lang dat het huiltje van het kind een gekrijs is geworden.  En als ik dan eenmaal wakker ben, is pedagogiek wel het laatste waar ik aan denk. Slaapdronken waggel ik dan een slaapkamer binnen en kruip bij het huilende kind in bed om vervolgens weer diep in slaap te vallen.

Dus GL zei gisteren: ik slaap wel op zolder. Nou, dat heb ik geweten. A1 werd wakker, omdat ze moest plassen. A2 werd wakker omdat ik haar in mijn bed tilde (ja, alleen slapen is echt heel ongezellig hoor) en C3 werd gewoon wakker om 2 uur. Na een uur sjouwen, krijsen, sussen, wiegen en luiers verschonen, bleek mevrouw honger te hebben. En natuurlijk was ze vanwege die fijne wintertijd om 5 uur ook alweer wakker. Oh ja, en had ik al gezegd dat ik vannacht een plotselinge aanval van buikgriep had?

Ik schaam me

Dus ja, GL heeft een punt. Gebroken nachten zijn slopend. En hij snapt het niet, want hoort niet elke moeder wakker te worden van haar kinderen? Nou ja, misschien wel, maar ik heb altijd overal doorheen geslapen. En ik schaam me ook wel een beetje als GL op feestjes vertelt dat hij er altijd uit gaat. Maar om GL nu altijd op zolder te laten liggen… Nee. Ik moet gewoon eerder wakker worden. Maar geen idee hoe.

Beeld: Heidi Wils