Blog Sophie: Ontzweten

Twee maanden geleden ben ik bevallen, maar het lijkt wel alsof ik nu pas echt zwanger ben. Mijn voeten zitten zo vol met vocht dat het pijn doet om er op te lopen als ik ’s morgens opsta. Mijn hormonen rijzen de pan uit. Sowieso zit het in mijn hoofd nog niet helemaal goed. Ik bedoel, als je drie uur over een boodschappenlijstje doet, of na vijf minuten rondjes rijden in de parkeergarage pas beseft dat je op dezelfde verdieping aan het rijden bent of hyperventilatie krijgt als een afspraak vijf minuten verzet wordt, tja… dan weet je het wel.

Drie kinderen thuis, vanwege de zomervakantie, ja, ik vind het heftig. Het doen van boodschappen plannen tussen de flessen en de slaapjes van nummer 2 en nummer 3 is eigenlijk onmogelijk. En dan ben ik nog een controlfreak ook! Ik was altijd dol op plannen, lijstjes maken en vooral: afvinken. Nu ben ik al trots dat ik gisteren voor het eerst sinds 11 juni gekookt heb met pannen (in plaats van ovenschotels en pannenkoeken).

Ontoerekeningsvatbaar

Het werd tijd om even het hoofd leeg te maken dus. Samen met een ook pas bevallen vriendin ging ik de stad in. Eerst shoppen. Lukraak gooide ik wat kleding over mijn arm. Het feit alleen al dat ik ALLEEN, dus ZONDER kinderen in een winkel was, deed het aantal gelukshormonen zo toenemen dat ik spontaan ontoerekeningsvatbaar werd. Bij de kassa trok de waas op voor mijn ogen en probeerde ik nog onopvallend mijn saldo te checken, maar helaas: geen bereik. En op dat moment begon het.

Ontzwangeren noemen ze het. Nou, ik noem het voortaan ontzweten. Of misschien is het gewoon de overgang. Op de meest ongepaste momenten krijg ik een zweetaanval. En nee, dan niet netjes tussen mijn oksels ofzo, maar op mijn hoofd. Ik voel het daadwerkelijk kriebelen, omdat er allerlei straaltjes van mijn kruin naar mijn voorhoofd stromen. Een zweetsnor, parels op mijn voorhoofd, druppels in mijn nek, een zeiknatte gleuf tussen mijn borsten, zweet op mijn rug. En dat in een rij bij de kassa. Ik schaamde me weer lekker dood, totdat ik naar mijn vriendin keek.

Opvlieger

‘Ik krijg een opvlieger,’ zei ze. Ik was dus niet de enige! Ook háár rug was zeiknat, ook haar wangen werden rood, ook haar haren zakten zwaar van het zweet tegen haar nek aan. En ik was zó blij! Ik had al die tijd gevreesd dat ik zo moest zweten, omdat ik nog best wat kilo’s te zwaar ben. Maar het waren dus gewoon hormonen! Mijn vriendin is namelijk al zo goed als op haar eigen slanke gewicht.

Oh, wat was ik blij! Ook zij hield vocht vast, ook zij zweette zich een ongeluk, ook zij had last van rondstuiterende hormonen, ook zij keek uit naar het einde van de schoolvakantie. Het werd uiteindelijk zo’n avond die je altijd bij zult blijven. Heerlijk geshopt, heerlijk gegeten en vooral heerlijk gekletst. Ik kreeg er zo veel energie van dat ik de dag erna spontaan de vriezer ben gaan ontdooien. En dat wil in mijn geval echt heel veel zeggen!