Blog Sophie: Opa en oma hebben ook een leven

opa en oma

Als kind werd ik grotendeels grootgebracht door mijn beide oma’s en de hulp die we in huis hadden. Mijn ouders moesten namelijk hard werken.

Nu heb ik zelf drie kinderen en werk ook ik me drie slagen in de rondte. Gewoon omdat ik mijn werk echt fantastisch vind. Dus heb ik opvang nodig. En ja, natuurlijk gaan ze naar het kinderdagverblijf, want halló… opa en oma hebben ook een leven!

Groen van jaloezie

Wat is dat toch met onze ouders? Ja, er zijn uitzonderingen. Er zijn echt nog opa’s en oma’s die een dag in de week op hun kleinkind(eren) passen. Die voor de geboorte al een box, een buggy, een babybad en een campingbed hebben aangeschaft. Grootouders die gewoon bij je in huis komen en hier en daar een strijkje doen en ’s avonds zorgen voor het avondeten als jullie na een lange dag werken thuiskomen. Ja, die zijn er. Dat weet ik. Vrienden van ons hebben zulke ouders. Ik word daar groen van jaloezie van.

Mijn ouders kochten bij de geboorte van de eerste een box. Dat vond ik fantastisch. Van ons kregen ze een extra maxicosi en een campingbedje. Niets stond oppassen in de weg. Maar ho: een vaste dag oppassen, nee zeg, doe normaal. Ze hadden ook nog hun eigen werk. Ze wilden echt een dag voor zichzelf hoor. Ze hadden lang genoeg gezorgd. Natuurlijk was één kleinkind nog wel te behappen. Dus werden ze wel ingeschakeld als GL en ik een bruiloft of een filmavondje hadden. En dat deden ze met plezier.

Lichtelijk hysterisch

Maar ja, nu zijn het er drie. Mijn ouders kregen pas toen ik twaalf jaar oud was hun tweede kind. Met als gevolg dat ze lichtelijk hysterisch worden van drie kinderen onder de zes. Als ik vraag om op te passen, worden sowieso eerst de agenda’s getrokken. Nee, zondag kunnen ze niet, want dan is er jeu de boules. En nee op vrijdag gaan ze uit eten. En oh ja, op zaterdag heeft mijn moeder een cursus. En dan werken ze allebei ook nog.

Geef ze eens ongelijk: nu is de tijd om te genieten. Om de vruchten te plukken van het harde werken. En ik ben niet de enige. Ook ouders van vriendinnen van me zijn met gepaste tegenzin beschikbaar. Natuurlijk willen ze allemaal sporadisch inspringen als de kleinzoon ziek is en mama moet werken, maar een vaste dag? Ze krijgen er haast een hartverzakking van. Wanneer moeten ze dan die dertig kilometer fietsen? Wanneer moeten ze dan naar hun leesclub en bridgeavond? Wanneer moeten ze dan de tuin doen en vijf weken rondtrekken in Portugal?

Wij doen het heel anders

Het is ons in ieder geval duidelijk. Opa en oma zijn niet meer thuis. Opa en oma nemen het ervan. En dus werken wij ons allemaal in de rondte, brengen we sloten geld naar het kinderdagverblijf en moeten we ook nog onze eigen strijk doen en het avondeten koken. En zeggen we heel hard tegen elkaar: later als we kleinkinderen hebben, doen we het heel anders. Dan passen we wel op. Drie dagen in de week desnoods. En als we dan zo oud zijn, denken we: maar ja, we hebben toch ook altijd heel hard gewerkt? We passen wel een avondje op. Als we terug zijn van onze reis naar Australië….

Beeld: iStock