Blog Sophie: Oppas gezocht

Vijftig euro. Dat was wat het ons kostte om afgelopen week naar de crematie van mijn oma te gaan. Onze oppas verdubbelde ineens de dag ervoor haar tarief en aangezien onze beide families er waren, stonden we met de rug tegen de muur.

Natuurlijk hadden we ook de twee jongste kinderen mee kunnen nemen, maar dan had de dienst niet meer in het teken gestaan van mijn oma, maar in het gareel houden van onstuimig en luidruchtig nageslacht. En ik vond het al zo moeilijk.

Er is een tijd geweest dat ik geen oppas durfde te laten komen. Dat ik liever mijn moeder in huis had, of mijn schoonmoeder. Er waren zelfs tijden dat ik alle afspraken annuleerde als er één kind maar een beetje bleek te hoesten. Ik vond mezelf onmisbaar thuis, vond dat ik er altijd moest zijn en ja daar hoorde ook bij dat ik mijn leven steeds minder leefde.

Pensioen

Het is nooit mijn droom geweest om huismoeder te worden, maar het liep nu eenmaal zo. Ik was 8 maanden zwanger van de tweede toen mijn contract niet werd verlengd en dus kwam ik thuis te zitten. Omdat mijn oudste dochter niet lang na de bevalling startte op een speciale vroegbehandeling voor haar spraak- taalachterstand en ik daar intensief bij betrokken werd, was het thuis zijn ook helemaal niet erg. Tot zo’n 5 maanden geleden.

Toen werd ik voor de derde keer de trotse moeder van een meisje. Een week nadat ze was geboren, sloeg de paniek toe. Immers, mijn verjaardag kwam in zicht en ik zou 35 jaar worden. Ja, 35 jaar. In mijn (wijd opengesperde) ogen was ik al bijna met pensioen… alleen zou dat pensioen er nooit komen, want IK HAD GEEN BAAN! Als ik nog langer zou wachten met weer aan het werk gaan, zou het NOOIT meer lukken omdat ik al zo oud was. Ja, helemaal redelijk was ik niet op dat moment.filosoof pop

Loslaten

Wonder boven wonder werd ik een maand later gevraagd voor wat journalistiek werk. Ik sprong een gat in de lucht en denderde weer naar beneden. Ik had namelijk geen opvang meer natuurlijk. Een zoektocht van drie maanden begon. De gastouder die had toegezegd, trok zich terug. De oppas verdubbelde zoals gezegd haar tarief, waardoor het voor ons niet meer haalbaar was. Het kinderdagverblijf van mijn keuze had een wachtlijst. Mijn (schoon)familie kon ook niet altijd helpen – hoe graag ze dat ook wilden. Het was duidelijk: ik moest een grens over. Het loslaten. Vertrouwen stellen in anderen.

Gisteren ben ik die grens overgegaan. Ik ben gaan bellen en wat bleek? Er waren legio mogelijkheden! Een heel vriendelijke vrouw van een kinderopvangorganisatie regelde binnen een uur (1 UUR!) opvang voor mijn drie kinderen op de dagen die mij uitkwamen op het kinderdagverblijf van mijn (tweede) keuze. En ik ben zo ontzettend blij. Het heeft even gekost, maar na 4,5 jaar durf ik het echt toe te geven: ik ben een leukere moeder als ik niet altijd zelf voor mijn kinderen zorg. Ik ga mijn eigen werkende leven weer helemaal oppakken en ik heb er waanzinnig veel zin in!