Blog Sophie: Paardenmeisje

sophie

Ze wilde een paardentaart. Ondanks mijn inmiddels ontstane aversie tegen ‘Frozen’, probeerde ik haar toch een Anna en Elsa-taart aan te praten. Wat niet lukte.

Toen ik haar vanmiddag zag spelen, drong het pas echt tot me door. Mijn dochter is een paardenmeisje!
Ik heb niks met paarden. Toegegeven, het lijkt me heerlijk om in vliegende vaart over het strand te galopperen. Haren los, water dat opspat uit de branding, het gevoel van vrijheid… ja, dat zie ik wel zitten. Het punt is alleen dat je dan ook óp zo’n paard moet zitten. En dat is dus een probleem.

Bloedchagrijnig

Ik snap die liefde gewoon niet. Vroeger, toen ik in een klein boerendorp woonde, hadden bijna al mijn vriendinnen een borstelpaard. Zo’n paard dat ergens in een wei stond en waar ze op hun vrije middag heen gingen om het beest – pardon… het edele dier – te borstelen.
Ook hingen hun kamers vol met Penny-posters en zelfs als we met de Barbies gingen spelen, moest er een paard mee. Ik werd daar bloedchagrijnig van. Die paarden altijd. Het waren meestal grote dieren met immense tanden en ze zaten altijd onder de vliegen. Gátverdamme!

Diervriendelijke schoonfamilie

Ik begreep het echt niet. In groep 8 had ik een kinderfeestje en we moesten vooral geen zwemspullen meenemen. Dat deden we natuurlijk allemaal wel en vervolgens bleken we te gaan paardrijden. Op zich viel die ervaring best mee. Het was zelfs wel leuk. Pony’s zijn lang zo eng niet als paarden.
Daarna heb ik jarenlang niets met paarden te maken gehad. Toen ik met GL trouwde, kwam ik wel terecht in een familie vol paardenfans en duivenmelkers. Nou heb ik ook niets met duiven. Of vogels in het algemeen (ooit de film ‘The Birds’ gezien? Ik bedoel maar.)

Duivenschijt

Op onze bruiloft had er dus al een lampje moeten gaan branden. Net uit de kerk, kreeg ik een duif in mijn hand gedrukt. Het was de bedoeling dat ik die de lucht in gooide. Als mijn duif dan bij de duif van GL zou blijven, bracht dat geluk. Of dat gebeurd is, heb ik niet gezien. Ik was te druk bezig de duivenschijt van mijn handen te poetsen.
En nu heb ik een dochter, net zes jaar geworden. Ze wilde dus een taart met een paardenafbeelding erop. Ze wilde paardjes van Playmobil. En paardjes van een ander merk. Op dit moment staat de eettafel vol verschillende hekwerken, met daarbinnen verschillende paarden. Er staat ook een manege. Van mijn moeder kreeg ze een schooltas met paarden erop. En ze wil dus op paardrijles.
Geen punt, zou je zeggen. Laat dat meisje lekker. Ja.
Maar hier moeten de ouders zelf het paard zadelen, voordat de kinderen erop gaan rijden. En je begrijpt: dat is een probleem. Ik heb al bij mijn schoonzus gepeild: heeft zij volgend jaar misschien niets te doen op donderdagmiddag? Want natuurlijk mag mijn dochter op paardrijden. Alleen kijk ik liever toe.


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Maandagochtend
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper
De drie maanden-regel

Beeld: Jan Fornan