Blog Sophie: Pakjesavond

Er waren jaren dat ik zelf mijn schoen zette. En toen was ik echt geen kind meer hoor, en onze kinderen waren ook nog niet geboren. Ik ben gewoon dol op cadeautjes. Zowel om te geven als om te krijgen. Nu ik gelovige kinderen heb, kan ik mijn geluk helemaal niet op. Tegen mijn verwachting in vind ik het zelfs leuker om voor hun te shoppen dan voor mezelf (eh… dat heeft wellicht ook te maken met het feit dat ik nog altijd maatje walrus heb).

Dus na de intocht van de Sint mochten de kinderen uiteraard hun schoen zetten. Ja, ook de baby van vijfeneenhalve maand. Uiteraard. Toen vrienden van ons laatst vertelden dat ze nog geen Sinterklaas zouden vieren omdat hun 1-jarige dochter daar toch niks van mee zou krijgen, viel ik bijna van mijn stoel. Heb je eindelijk een legitieme reden, doe je het nog niet! Die denkwijze zorgde er overigens wel voor dat ik voorgaande jaren volledig doorsloeg.

gif sint

Twee oma’s

Zo kregen ze wel eens een cadeautjes in de schoen – niet hele grote, maar toch. En als het eenmaal pakjesavond was, vergat ik vaak dat de Sint óók nog kwam bij opa en de twee oma’s. Oh, dit klinkt héél anders dan ik bedoel. Bij mijn ouders en mijn schoonmoeder, bedoel ik dus. Maar goed, na die pakjesavonden was het eigenlijk nodig om een stuk aan ons huis te zetten. Kortom: dat ging niet goed.

Daarnaast was ik het ook beu om constant te horen dat we zo veel speelgoed hadden. Dat zelfs mijn ouders twijfelden of de Sint wel bij hun zou komen, want genoeg was genoeg. Dat kon natuurlijk niet. Samen met A1 hebben we dus speelgoed uitgezocht om aan arme kindjes te geven. Dat bleek verrassend veel te zijn.

gif sint 2

Tranen met tuiten

Dus mochten ze dit jaar ook hun schoen zetten, maar na strenge afspraken met de pieten kregen ze slechts één keer een mini cadeautje en voor de rest snoep of mandarijntjes. De oudste begreep er niks van. Was ze soms niet lief geweest? Ze huilde tranen met tuiten. Dat was natuurlijk ook niet helemaal de bedoeling.

Sowieso zorgden die Sint en pieten voor heel wat meer stress. ’s Morgens om zes uur al wakker als ze dan eindelijk haar schoen had mogen zetten. Buikpijn van de spanning en ook juist veel stouter dan normaal (dus nee, zo lief was ze niet geweest). Ik heb daardoor zelfs zitten twijfelen om haar maar gewoon de waarheid te vertellen over wie die cadeautjes nu eigenlijk koopt. Maar ja, ze is nog niet echt goed in het bewaren van geheimen.

Dus laten we de magie nog even voortbestaan, al halen we de scherpe kantjes er vanaf (‘als je stout bent, ga je echt niet mee in de zak naar Spanje). Bovendien vraagt ze nu aan Sinterklaas of mama ook haar schoen mag zetten. En ja, gelukkig mag dat af en toe.