Blog Sophie: Praten

dochter

Onlangs lieten we onze jongste dochter van 2,5 jaar onderzoeken bij Kentalis, het instituut voor mensen met een taal- of spraakstoornis en die doof en/of slechthorend zijn. Onze dochter zegt namelijk nog geen boe of bah, en dat traject kennen we inmiddels.

A1 doorliep de vroegbehandeling bij Kentalis. Haar hersens hadden moeite de klanken in haar hoofd om te zetten naar verbale klanken. Na een half jaar ging het zo goed dat ze naar een reguliere peuterspeelzaal kon en inmiddels kletst ze de oren van mijn hoofd. Niet alleen haar spraak verbeterde trouwens, maar ook haar zelfvertrouwen. En dat was me wel wat waard.

Waar A1 in elk geval nog een eigen taal had ontwikkeld, zei A2 gewoon niets. Toen ze anderhalf was zei ze voor het eerst papa, toen ze twee was voor het eerst mama. Haar keelamandelen werden verwijderd en dat bleek de oplossing: ineens leerde ze praten.

Ik was natuurlijk wel nerveus. Dat krijg je nu eenmaal, denk ik. Voordat A1 erheen ging, had ik nog nooit van Kentalis gehoord. Nee, het enige wat ik hoorde was: praten leren ze vanzelf. Maar ja, dat ging bij A1 dus niet. Dus had ze hulp nodig. Daardoor was ik bij haar zussen natuurlijk extra alert.

De zorgen over A2 waren onterecht. Je zou dus denken dat ik inmiddels wel relaxter ben geworden. Maar nee, want ook de jongste, C3, praat dus amper. En daarbij: ik merk dezelfde kleine spraakprobleempjes op die haar oudste zus ook had. Dus zat ik weer bij het consultatiebureau om hulp te vragen.

C3 bleek een dubbele oorontsteking te hebben, kreeg buisjes en onlangs werden ook haar keelamandelen verwijderd. De voorwaarden om te leren praten zijn er, maar ik maak me gewoon weer zorgen. En daarom gingen we dus wéér naar Kentalis. De route erheen is wat sneller gemaakt als je er al eens bent geweest. En ja, C3 bleek inderdaad een achterstand te hebben.

Toch is het lastig. Een vriendin van me zei: ze is nog zo jong! En dat klopt, ze is nog geen 2,5 jaar. Ze heeft nog tijd genoeg om te leren praten. En de vraag blijft altijd: laat je het kind het zelf oplossen of zet je de troepen in? Het advies is om in elk geval te beginnen met logopedie.

We hebben goede ervaringen met Kentalis. Onze oudste dochter is er opgebloeid. Maar C3 is een ander kind. Zij heeft totaal geen last van schaamte. Waar A1 haar mond hield als haar iets gevraagd werd – en ik als haar tolk fungeerde (leg maar eens uit dat de letter N voor haar vliegtuig betekent) – gilt C3 gewoon totdat ze krijgt wat ze wilt.

Natuurlijk is ze gefrustreerd, maar is niet ieder kind dat als hij of zij niet duidelijk kan maken wat hij of zij bedoelt? Bij alle drie verlangde ik naar de eerste woordjes. Naar het eerste liedje dat ze zongen. Ik heb gebruld toen ik A1 met 3,5 jaar voor het eerst hoorde zingen. Eindelijk vormden de woorden in haar hoofd een geluid uit haar mond. En ze stopte toen ook met gillen. Voor C3 ligt er nu ook een traject klaar. Een half jaar logopedie en dan weer een onderzoek. Ik hoop dat het zich vanzelf oplost. Zo niet, dan zetten we toch de troepen in.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa