Blog Sophie: Schaamte

dochter

Op het moment dat je vader of moeder wordt, gaat er meteen een knop om. Waar je er voorheen nog niet over piekerde om het uitgespuugde snoepje van een kind in je mond te stoppen, maakt het bij je eigen kind niet uit. En dat is nog lang niet alles.

Afgelopen week waren we met verschillende moeders van school bij het lokale zwembad. Een persoonlijke overwinning, al zeg ik het zelf. Ik ben namelijk niet zo dol op openbare zwembaden. Op zich gek, want vroeger was dat juist mijn favoriete plek.

Littekens van de duikplank

Met de leerlingen uit mijn klas togen we bij elk klein zonnestraaltje op de fiets naar het openluchtzwembad in Oirschot. Ook al was het nog maar net 17 graden Celsius. Het was geweldig. Er was geen glijbaan en in het peuterbadje was ook geen fontein te vinden. Wel waren er in het diepe bad twee duikplanken. Een hoge en een lage.

Daar ging het natuurlijk om. Springen en duiken van de hoge en salto’s achterover van de lage. Op een gegeven moment was ik daar wel klaar mee. Vooral toen ik een keer een te korte draai maakte en met mijn gezicht plat op de duikplank terechtkwam. De littekens zitten er nog.

Ik was wel altijd bang voor wespen. Maar toch was ik destijds zo gek van zwemmen, dat de angst me niet kon weerhouden om te gaan. Later nam die angst voor wespen pas echt grote proporties aan. Dat ik bij een interview wegrende omdat er een aankwam, bijvoorbeeld. Openbare zwemgelegenheden meed ik vervolgens als de pest. Want waar ’s zomers mensen komen, zijn er ook ijsjes en zoete drankjes. En daar houden wespen van (ook van vlees trouwens, dus eigenlijk maakt het niks uit waar je bent).

Mond op bil

Echter, afgelopen week was het gewoonweg te warm en de moeders gingen naar het zwembad. Toen kon ik natuurlijk niet achterblijven. Ik keek mijn ogen uit: wat een leuk zwembad! Als ik jong was, had ik het wel geweten. Ik was dat bad niet meer uitgekomen.

Nu, met een kind zonder A-diploma en het feit dat ik natuurlijk in alle chaos bij het vertrek maar één vleugeltje in mijn tas gestopt had, was het iets minder leuk. Dat de kinderen als mieren in en uit dat zwembad kropen, hielp ook niet mee.

Wespen zag ik gelukkig niet, totdat kind M. huilend op ons af kwam gerend. Hij was gestoken. In zijn bil. Ik herhaal: In Zijn Bil. Zijn moeder vond dat geen probleem. Op het volle grasveld, sjorde ze in één beweging zijn zwembroek omlaag en zette haar mond op zijn bil. Dat was best een apart gezicht. Wangen werden kapotgebeten om niet keihard in lachen uit te barsten, om het arme jongetje te sparen. Nadat hij weer was afgeleid door andere zwemmende kinderen en weer aan het spelen ging, barstten we alsnog in lachen uit.

Zuigen aan het strand

Maar goed, we hadden het allemaal gedaan. We hadden allemaal het gif uit de wond gezogen bij ons kind – waar op het lijf dan ook. Zoals we ook in het openbaar aan billen ruiken om te kijken of er gepoept is. Zoals we ook met onze handen snot afvegen. En de vingers van onze kinderen aflikken als er een klodder mayonaise aan zit. Moeder K., die er ook bij was, vertelde vervolgens dat zij een keer aan de binnenkant van haar bovenbeen gestoken was. Haar man had die steek ook gewoon op het volle strand uitgezogen. Nou, daar had ik dus écht bij willen zijn!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
Dinoplaatjes