Blog Sophie: ‘Een vriendinnetje kreeg drie dagen achter elkaar iets in haar schoen. Maar zij was toch ook lief geweest?’

Ik ben dol op cadeautjes. Zowel geven als ontvangen. Deze tijd is voor mij dan ook de leukste tijd van het jaar. Voor de kinderen is dat heel anders.

Mijn oudste dochter was nog geen 1 jaar, toen ik haar schoen zette. Dat was toch leuk? Babyeendje als cadeautje erin, gewoon iets kleins en eerlijk gezegd ook vooral voor het fotomoment. Met de komst van haar zussen werden sowieso alle schoenen gezet, want waarom zou Sint niks meenemen voor haar zusje van drie maanden? Nou, precies.

Ze kregen wat pepernoten in hun schoen en soms – tot hun grote afschuw – een mandarijntje. Dat wist ik nog zo goed van vroeger. Dat ik dan vol verwachting beneden kwam en een mandarijn in mijn schoen vond. Dat was altijd een enorm grote teleurstelling. Had er dan niks in gedaan! En zo reageren mijn kinderen ook. Geweldig!

En elke dag hun schoen zetten, vond ik ook onzin. Ik knutselde een kalender met de dagen in het rood waarop ze wel vol overgave voor de open haard mochten zingen. Ze kregen brieven  terug als ze een tekening maakten, tips en soms ook complimenten van de Sint. En als ze echt heel lief waren geweest, zat er heus wel eens een klein cadeautje in. Prima, vond ik zelf. Dit was ik immers zelf ook gewend.

Echter, op het moment dat er kinderen naar school gaan, verandert het hele zaakje. Gisteren nog, tranen met tuiten… Vriendin X heeft drie dagen achter elkaar haar schoen mogen zetten en ze kreeg er drie keer iets in. Maar ik ben toch ook lief geweest, mama? Of vriendje Y heeft gewoon een spel voor de Playstation in zijn schoen gekregen. Dat is toch super duur, mama? Waarom krijg ik geen groot cadeau in mijn schoen?

Zo gaat het eigenlijk al vier jaar, sinds de oudste voor het eerst naar de kleuterschool ging. Onderling zijn er – logisch ook – grote verschillen. Maar zelfs ik (dol op cadeautjes als ik ben) had niet verwacht dat er echt grote cadeaus in een schoen konden.

Het stelde me voor een dilemma, want eigenlijk wil ik mijn strategie gewoon handhaven. Bovendien vind ik dat iets in een schoen moet passen (of nou ja, zo goed als, want gelijke monniken, gelijke kappen en de derde heeft natuurlijk kleinere schoenen dan de eerste etc). Tegelijkertijd wil ik dat mijn kinderen ook het gevoel hebben dat ze net zo lief zijn en net zo goed beloond mogen worden als hun klasgenootjes.

Stom natuurlijk. De druk van de massa, he. Dus ging ik vorig jaar al overstag. Nog steeds mochten ze twee keer per week hun schoen zetten, gedurende 3 weken en dan zat er een keer een wat groter cadeau in. Daar moesten ze dan wel extra hun best voor doen. Dus tekening erbij of een brief, minimaal vijf liedjes zingen en een wortel met water voor het paard. Voor wat, hoort wat toch? Kinderen blij, ik blij.

Maar het lijkt alsmaar erger te worden.  Sommige kinderen mogen elke dag hun schoen zetten en er zit altijd wel iets in. Een mandarijntje inderdaad, maar soms ook gewoon drie dagen achter elkaar snoep.

Daarin wil ik niet mee. Echt niet. Dus leg ik de kinderen uit dat Sinterklaas een drukbezet man is. En vooruit: soms doe ik wat extra pepernoten in de schoen. Vooral als ze die niet gezet hebben.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag
Spikkeltjesworst