Blog Sophie: De scholen zijn begonnen!

dochter

Het was met een bijna satanistisch genoegen dat ik vanochtend de kamers van de drie draken binnen denderde en met een opzettelijk harde, vrolijke stem en veel bravoure de gordijnen openrukte. Zo, weten ze ook eens hoe dat voelt.

Alhoewel de vakanties in de andere regio’s allang voorbij zijn, mochten ze er hier vanochtend aan geloven. Zaterdag pas waren we teruggekomen uit Spanje, waar ze elke dag met gemak tot 23.00 uur opbleven. Aan de siësta wilden ze niet meedoen. Nee joh, er moest gezwommen en gespeeld worden. Voor slapen hadden ze geen tijd.

Gelukkig moesten we zaterdag vroeg op om onze vlucht te halen. We dachten dat we ze dan ’s avonds wel lekker vroeg op bed zouden krijgen. Natuurlijk bedacht het kroost toen wel dat ze toch maar een siësta gingen houden, waardoor we ’s avonds om 22.00 uur nog met stuiterende kinderen zaten, terwijl wij – door amper drie uur slaap – enorm naar ons bed verlangden.

Ze waren ook wel weer blij om terug te zijn. De hond ophalen was een klein hoogtepunt. Er werd volop geaaid en geknuffeld, totdat ze erachter kwamen dat ons kleine monster wel heel erg uit zijn bek stonk. Met de ramen open reden we naar huis. Het was natuurlijk ook wel fijn om weer met de lego te kunnen spelen en de verkleedjurken aan te kunnen doen. Terwijl ik de was sorteerde, zetten zij ons opgeruimde huis (dat doe je gewoon voordat je op vakantie gaat, toch?) in mum van tijd op stelten.

Op zondag zaten ze uren gebiologeerd naar het tv-scherm te staren. We hadden op vakantie alleen Spaanstalige tekenfilmseries kunnen kijken, dus moest er een grote dosis Paw Patrol en Dora & Friends worden ingehaald. Niet dat ze in Spanje een tekort hadden gehad aan digitaal aanbod. De tablet en het oude mobieltje van mama gingen gewoon mee. Dat was vooral fijn in de restaurants. De jongste keek op de draadloze dvd-speler naar Bumba, de middelste speelde Panda-spelletjes op de telefoon en de oudste zat met een koptelefoon op muziekclips te kijken. We kwamen ineens echt tot gesprekken.

Maar ja, het werd toch zondagavond. Die laatste avond van de vakantie. De oudste kreeg ineens een hysterische huilbui. Die ene rotfilm was op tv, met dat kind en die hond die dan buiten in de kou sterven. Het leverde een hoop tranen op. Iets te veel voor alleen een film eigenlijk. ’s Avonds kreeg ze ook nog buikpijn. Het is ook spannend: voor de eerste keer naar groep 3.

Het was wel een fijne bijkomstigheid dat hysterische huilbuien doorgaans leiden tot een heel diepe slaap. Haar twee jongere zussen echter vonden het nog lang geen bedtijd. Daar ging dus ook ónze laatste vakantieavond.

Na tien minuten seizoen 2 van Narcos hoorden we ineens nummer drie boven stommelen en huilen. Wat bleek: het geluid van de babyfoon had niet aangestaan. Ze slaapt sinds een tijdje in een juniorbed en had ontdekt dat ze daar uit kon én dus los kon gaan in onze slaapkamer. Op de een of andere manier had ze mijn zolen uit mijn schoenen weten te trekken en een feestje gevierd in de badkamer met een stuk of wat toiletrollen. Altijd fijn.

Doodmoe doken wij ons bed in en toen de wekker ging, was het best even moeilijk. Een kop koffie verder speelde er een sardonische glimlach om mijn mond. Het was hoog tijd om op te staan. Joelend kwam ik hun kamer binnen en begon op de bedden te springen terwijl ik zeer irritante liedjes zong. De gordijnen gingen open, de dekbedden werden met een ruk opengeslagen. Ja, lieve kinders, zo voelt dat nu voor mama ieder weekend. Nog een hele fijne dag vandaag!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Zes jaar
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
Even op bezoek