Blog Sophie: ‘Elke dag probeerde ik haar voor te bereiden op het definitieve afscheid van haar speen’

De jongste mocht eigenlijk weleens van haar speen af. Zeker omdat ze best wat beter mocht gaan praten. Elke keer als we het voorstelden, welden er dikke tranen op. Dus stelden we het maar uit.

‘Maar de babyfeetjes hebben ook een speentje nodig en jij bent toch al een grote meid?’, zei ik de afgelopen weken tegen de Vrolijke Sloper. Ze gaf geen kik, hield haar speentje extra stevig vast, terwijl haar lipje gevaarlijk begon te trillen. Maar ja, aan de andere kant was ze alweer drie jaar. En als we het nu niet deden, wanneer dan? Als ze naar de kleuterschool ging? Of de speentjes aan Sinterklaas meegeven in december?

Bij de middelste ging het eigenlijk vrij rap. Het was net Pasen geweest en een vriendin vertelde dat ze de speentjes van haar zoon aan de paashaas had meegegeven. Ze hadden een tasje met speentjes aan de deurklink gehangen en bij thuiskomst was het tasje weg, maar hing er een superlief knuffeltje voor in de plaats.

Nu had de middelste al een knuffel, want wat is er nu fijner dan tutten en tegelijkertijd het oortje van de knuffel tegen je neus wrijven? Nou, dat bedoel ik. Wij besloten om toch maar door te zetten en de speentjes aan de speentjesfee te geven. De babyfeetjes hadden namelijk geen speen en ze moesten zo huilen. Ssst… hoor je dat? Je hoort het zelfs hier.

Nou, ze is al zo gevoelig van aard, dus dat kwam wel aan. De speentjes gingen in een doosje, in een tasje en bij terugkomst van een bezoekje aan de speeltuin, hing er een nieuw knuffeltje aan de klink. Eén nacht was het moeilijk, daarna ging het meteen erg goed. Wel brak het bijna mijn hart, toen ze een paar weken later ziek werd en huilend van koorts vroeg om haar tutje. Maar om mezelf te beschermen, had ik de speentjes ook echt weggegooid.

Met het oortje van haar knuffel over haar neus wrijven, doet ze helaas niet meer. Sterker nog: de knuffel was al snel haar lievelingskonijn niet meer. In plaats daarvan wilde ze ineens Beanies, knuffels met die glitterogen. Waar ze ook weinig mee doet, overigens.

Met de jongste was ik inmiddels zo ver dat ze alle tutjes, behalve één, al in een doosje had gedaan. Ze had ze nog allemaal even uitgeprobeerd en uiteindelijk bleef de roze over. Elke dag probeerde ik haar voor te bereiden op het definitieve afscheid. Want ze was toch al een grote meid? Zijzelf was het daar totaal niet mee eens. ‘Ik ben babymeid’, zei ze dan.

Tot ik vanmiddag op het lumineuze idee kwam om het háár eens te vragen, waar de spenen naartoe moesten. ‘Naar de dierentuin,’ antwoordde ze meteen. Naar de babyzebra en de babypanda. En even later deed ze moedig ook het laatste tutje in het doosje. Zo. Dag tutjes, veel plezier in de dierentuin, en ze zwaaide met een brede glimlach op haar gezicht.

Stom. Ik had het best kunnen weten. Onze jongste geeft geen moer om feetjes, elfjes, Prinses Pardijn en de hele roze mikmak. Geef haar maar racewagens, ijsberen en panda’s. Nu is ze even met papa een boodschap doen. Ik heb de speentjes op de post gedaan. Als ze straks thuiskomt, staat er een mooie handpoppanda op haar te wachten. En nu maar hopen dat ze het meende…


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Tanika
Voor één dag papa
Omdat het kan
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal