Blog Sophie: sterf a.u.b

Een tijdje terug schreef ik over mijn oma, die in het ziekenhuis was beland. Inmiddels is ze thuis, maar gaat ze hard achteruit. Het is pijnlijk en verdrietig en ook al is ze al 99 jaar, eigenlijk wil ik nog geen afscheid nemen. Dat wil ik wel van mijn hond.

Mijn hond heet Donna, wordt in januari 15 jaar en is dus al jaren mijn lieve trouwe viervoeter. Ze zat met mij op kamers, woonde gezellig bij mijn ex, verhuisde met mij terug naar mijn ouders en woont nu al jaren samen met mijn gezin. Ze is klein, lief en wit. Ze is altijd mijn lieve vriendje geweest. Sliep bij mij op bed en was tijdens mijn zwangerschappen extra zorgzaam.

Doof, blind, artrose

Maar…hondjes worden oud. Ook de mijne. Ze is dement, incontinent, heeft artrose, is blind, doof en heeft continu last van een alvleesklierontsteking of darminfectie. Ze heeft pijnstillers, pillen tegen de infectie en tja, tegen doof- en blindheid doe je niet zo veel.

Voor mij is het echter een probleem aan het worden. Ik heb maar twee armen en al drie kinderen. Als ze wordt uitgelaten, strompelt ze een paar meter en wil dan eigenlijk al naar huis. Door de incontinentie moet ze ieder uur plassen. Door de dementie vergeet ze dat poepen niet ín huis hoort. En door de ontstekingen moet ze ook nog vaak overgeven.

Stront en kots

Zo heb ik al de poep van ons bed moeten halen, van de mat, uit de speeltent van de oudste en de onder de schoenen van de middelste. En oh, vergeet ik bijna die keer dat ze op weg naar de dierenarts mijn hele auto volscheet. De kots heb ik van het vloerkleed moeten schrobben, van de bank, van de tegels en uit mijn poncho, die ze elke keer naar haar mand sleept.

Vorige week was ik bij de dierenarts en opperde ik voorzichtig of het niet tijd werd voor een prikje. Want hoeveel ik ook van mijn hond hou, ik heb ook de verantwoordelijkheid over mijn drie kleine kinderen. Laatst gaf ik de fles, toen de hond met een kont vol stront op de bank sprong. Op de schoot van mijn oudste. Nou, dan ben je niet echt blij.

209 euro

De dierenarts was het echter totaal niet met me eens. Ondanks alle kwalen en klachten was dit hondje nog heel erg vief, vond hij. In ieder geval vief genoeg om me 209 euro te laten betalen voor een bloedonderzoek en medicijnen. En hij heeft misschien ook wel gelijk. Mijn hond ligt nog niet piepend in haar mand. Nee, ze piest al kwispelend over mijn blote voeten heen na het douchen.

Dus we zetten nog maar even door. En natuurlijk voel ik me schuldig. Zeker nu ik eigenlijk een beetje een hekel begin te krijgen aan het beestje. Niet weer stront, niet weer kots. Maar ja, het is mijn verantwoordelijkheid en die zal ik nemen. Stiekem hoop ik eigenlijk wel dat ze op een nacht zachtjes inslaapt, zonder pijn en met vrolijke gedachten.