Blog Sophie: Steriliseren?

Oké, we hebben er drie nu. Dat vinden we beide genoeg. Dus wat nu? Wie gaat wat doen? Moet ik weer aan de pil? Of moet ik een spiraal laten zetten? Of zal ik rigoureus maar alles weg laten halen? Of… is HIJ aan de beurt?

We waren niet de enige, merkte ik, met die discussie. Genoeg vrienden van ons hebben al het besluit genomen dat ze het aantal kinderen dat ze hebben genoeg vinden. Dus heeft of de vrouw of de man zich laten ‘helpen.’ Wij kwamen er niet uit.

Antidepressiva

Op advies van de huisarts ging ik daarom snel aan de pil na de laatste bevalling (dit in verband met een totaal ontregeld en nogal langdurig… eh… maandelijks… postnataal… eh …ongemak). Ik had net zo goed meteen ook een recept voor antidepressiva kunnen krijgen. Ik zat al niet zo lekker in mijn vel, maar die pil maakte alles nog even zes graadjes erger. Ik voelde me opgejaagd, rusteloos, snel geïrriteerd en vooral: diep ongelukkig.

Bij het kinderdagverblijf trof ik een andere net bevallen moeder. Ze vroeg hoe het ging en ik had één van die dagen dat je je hart uitstort bij een wildvreemde. In plaats van dat ze een gek gezicht trok en iets mompelde over haast, bleef ze staan en bekende dat zij het ook had gehad. Alleen had zij een spiraal laten zetten en (op advies van de gynaecoloog, toen die hoorde wat voor psychische klachten ze had) weer laten verwijderen. En ze voelde zich veel en veel beter. Onnodig te zeggen dat ik meteen stopte met de pil.

Inscheuren

Ik voelde me inderdaad beter, maar helaas was daarmee ook het veilig vrijen van de baan. Ik maakte een afspraak om een spiraal te laten zetten. En belde weer af. Ergens kon ik het idee van weer een dot hormonen in mijn lijf niet toestaan. Ondanks dat het misschien veel minder hormonen waren, stond het idee me heel erg tegen. Ik was tenslotte net weer op aan het krabbelen.

Eigenlijk vond ik het wel tijd dat HIJ iets ging laten doen. Vier zwangerschappen, drie bevallingen, bekkenklachten, inscheuren, inknippen, hechten… ik vond volkomen irreëel dat ik wel genoeg had geleden. Maar ja, ik kwam wel aan zijn mannelijkheid. Wat bijvoorbeeld als ik nou zou komen te overlijden en  hij weer iemand tegen zou komen die nog een kind wilde? En dat het zaakje bij hem dan voorgoed dicht gelast was?

Eerlijk

Mopperend zei ik dat hij dan maar een paar potjes in moest laten vriezen. Maar ergens heeft hij wel een punt. Vandaar dat vriendinnen van mij zichzelf hebben laten steriliseren. Zij willen om uiteenlopende redenen geen kinderen meer. Ook niet als ze een nieuwe vent zouden ontmoeten. Maar ik wil dat liever niet. Echter, ik kan hem niet dwingen. Het is zijn lijf. Maar ergens, hoe gemeen ook, zou het wel eerlijk zijn, toch?