Blog Sophie: Tatoeage

dochter

Hormonen en veranderingen: het is meestal geen goede combinatie. Helaas ontkom je er na de bevalling niet aan, want terwijl de hormonen door je lijf gieren, verandert er veel in je leven na de komst van een kind. Ze zeggen dat ontzwangeren negen maanden duurt. Haha!

Onze jongste is nu twee jaar en drie maanden en vanochtend zei ik tegen GL: nu pas voel ik me weer echt mezelf. De afgelopen twee jaar ben ik door een rollercoaster gegaan. Zo was ik postnataal al niet helemaal stabiel en moest ik verschillende fases door om weer mezelf te worden.

De komst van de eerste was natuurlijk de grootste verandering. Dat ik na moest denken over wanneer ik moest douchen en wanneer ik boodschappen kon doen, greep me naar de keel. Weg vrijheid, hallo verantwoordelijkheid. Het duurde even voordat ik erin slaagde om voor 17 uur aangekleed te zijn. Maar toen ik dat eenmaal onder de knie had, viel de rest ook wel mee.

De komst van de tweede was een makkie. Ikzelf was ook een stuk fitter. Een bevalling met 56 uur zonder slaap, een ruggenprik, weeënopwekkers en een vacuümpomp legt het toch af tegen bevallen zonder pijnstilling. En ja, ik mag dat zeggen.

Na de tweede sprong ik zowat mijn bed uit om te gaan douchen. Ik was helder, ik was fit, ik was de koningin te rijk. Ik was bevallen. Ik had het zelf gedaan. Bam! Ik was een oervrouw! Ik was een superwoman! De adrenalinekick duurde de eerste weken voort. De was ophangen op de tweede kraamdag? Geen probleem. Ik kon de hele wereld aan.

Je zou dus zeggen dat ik bij nummer drie wist wat me te doen stond. Gewoon doorpuffen, zeg maar. Echter, tijdens die bevalling kwam de ware ik naar boven. Want eigenlijk ben ik nogal paniekerig van aard en hou ik van controle. Nu werd ik ingeleid, dus had ik voor mijn gevoel al vanaf het begin een achterstand. Niemand wist wat er ging gebeuren en of ik nu of pas over twee dagen zou bevallen.

Toen de bevalling eindelijk op gang kwam, ging het helemaal fout. Ik wilde niet bevallen, ik wilde naar huis, ik wilde geen vreemde verloskundige, ik wilde niet… enzovoort. Terwijl het buiten kijf stond dat ik hoe dan ook met een baby het ziekenhuis zou verlaten. Uiteindelijk smeekte ik om pijnstilling en kreeg ik een prik in mijn bil. Keurig. Paniek uit, roesje aan en vervolgens was ik nog twee dagen van de kaart. Ik vergat steeds dat ik bevallen was. Niet goed voor het moedergevoel.

Dat ontaarde gevoel duurde nog wel even. En ik was mezelf ook een beetje kwijt. Was ik nu alleen nog moeder? Maar ho even, ik was ook nog gewoon een individu! En dat individu had enorm veel behoefte om óók gezien te worden. Ik moest eruit! Op stap bijvoorbeeld. Lekker even doorzakken.

De periode daarna was mijn haar aan de beurt. Knalrood, nee toch paars, nee toch kort. Ja, inderdaad: ik koos voor een kort pittig kapsel. Ik was stoer, ik was vrij, ik was niet alleen moeder, ik was echt gewoon vet cool. Dus kon er ook nog wel een tatoeage op mijn onderarm bij.

Gisteren trok ik de plakstrips met het gekleurde nephaar eruit. Vandaag begin ik met lijnen (na twee jaar mijn onvrede weg eten). Eindelijk ben ik weer wat rustiger. Mijn haar laat ik groeien en kleur ik alleen nog maar bij (grijze haren zijn niet sexy). En nou ja, die tattoo is eigenlijk best wel mooi.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Zes jaar
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!