Blog Sophie: Verwende kinderen

verwende kinderen

Mijn dochters hebben nogal wat overwonnen. In de knipselmap zitten dus ook een stuk of tien ‘stickerkaarten’. En elke keer was de beloning een kleinigheidje. Maar wat nu? Ik ben zo trots op mijn oudste dochter dat ik wel een luchtkasteel voor haar wil kopen en ze is al zo verwend. En dat is dus helemaal mijn eigen schuld.

Ik ben altijd dol op spelen en speelgoed geweest. Ook toen ik inmiddels acht jaar was, sloop ik met wat vriendinnetjes in de vakantie altijd naar de kleuterzandbak aan de achterkant van mijn basisschool om daar nog lekker te spelen.

Speelgoed kopen voor jezelf

En ook voordat ik kinderen had, vond ik het heerlijk om in speelgoedzaken te struinen. Gewoon kijken naar al die leuke spelletjes en knutselspullen. Even wat hier en daar aanraken. En soms kocht ik gewoon wat. Voor mezelf. En ja, toen was ik een jaar of 21. Je bent nooit te oud om je te vermaken met speelgoed toch?

Maar ja, toen kreeg ik kinderen. Drie stuks. Drie meiden. Mijn oudste is echt overladen met speelgoed. Hoe stom het ook klinkt, dat was in eerste instantie vooral uit onzekerheid. Ik wist niks van kinderen. Alles moest ik leren. Dus ook welk speelgoed geschikt was voor welke leeftijd. Vaak zat ik ernaast.

Dichtgegroeide speelkamer

Het kinderdagverblijf gaf me veel steun. Als ik A1 daar zag spelen met een magneetspelletje, haalde ik dat voor de zekerheid ook maar in huis. En toen ze van de logopediste een aantal spelletjes thuis moest doen, kocht ik die ook maar. En zo groeide onze speelkamer volledig dicht.

Ik kan er niks aan doen. Ik ben ook schandalig verwend. Maar zelfs ik had als – enig kind – niet zo veel speelgoed als die kinderen van mij. Gelukkig zijn we aan het verbouwen. Ik ontkende voorheen altijd dat we zo veel hadden. Het viel echt wel mee. Het leek veel omdat het niet in kasten stond. Maar toen ik het speelgoed waar ze veel mee spelen opzij had gezet en alsnog acht grote dozen in moest pakken voor de opslag, vroeg ik me toch af waar ik in vredesnaam mee bezig was.

De afgelopen twee maanden hebben ze alleen naar de klei en de autootjes gevraagd. Wat mij de hoop geeft dat ik na de verbouwing zo’n zeven dozen kan verkopen. Alleen is het punt dat ik in de tussentijd ook weer wat aangeschaft heb.

Het ging weer mis

Net bijvoorbeeld, struinde ik weer door de speelgoedwinkel. Dochter A1 is sinds drie weken eindelijk volledig zindelijk. En het was een moeilijke weg met nierbekkenontstekingen en een bekkenfysiotherapeut. En ook dat proces ging gepaard met stickerkaarten. Veertien stickers voor een droge luier, leverde een mini-My Little Pony op. En nu draagt ze niet eens een luier meer!

Ik barst uit elkaar van trots. En belonen is in mijn beperkte blik dus een cadeau. En ik weet dus wel dat ik haar verwen. Dat ik niet bepaald een kind-dat-blij-is-met-een-emmer-met-wasknijpers-om-mee-te-spelen grootbreng. En dat ze gekscherend prinses-op-de-erwt wordt genoemd en dat dan geheel mijn schuld is. Maar toch: ze heeft er 2,5 jaar over gedaan om ook ’s nachts zindelijk te worden. Dus hoe knap is het dat het gelukt is!

Dan is een step toch helemaal niet zo’n groot cadeau?

Beeld: iStock