Blog Sophie: De azijnpissers van VI Oranje

vi oranje

Ooit waren er glorieuze tijden dat ik de uitslagen van alle EK’s en WK’s uit mijn kop kon opnoemen. Dat ik namen van scheidsrechters wist en zo maar nutteloze feitjes op kon dreunen. Dat was voordat er kinderen kwamen en mijn hersenkwabjes niet meer in staat waren informatie te onthouden die niet met voeden, verschonen en vermaken te maken hadden.

Oranje tompuces
Nee, ik was geen eredivisieliefhebber. Mijn kennis beperkte zich tot de grote kampioenschappen. Nooit heb ik een voorkeur gehad voor PSV of Ajax, nee, mij ging het om het collectief. Warme herinneringen lagen daaraan ten grondslag. Die EK finale van ’88, die ik met mijn moeder en mijn oppas op de bank keek, met (toen nog unieke) oranje tompouces. Het juichen, de blijdschap, ik vond het heerlijk.

Dus nu, met een paar weken oude baby, zitten we weer op de bank. Mee te juichen. Om mijn verroeste kennis op te poetsen kijk ik alle voor- en nabeschouwingen en neem ik VI Oranje op om die bij de laatste voeding te kijken. Want mannen die over voetbal praten: dat is gewoon leuk. Dacht ik.

Jeukende rode bultjes
Gisteren zaten er vijf mannen aan tafel: Wilfred Genée, Johan Derksen, René van der Gijp, Wim Kieft en Nico Dijkshoorn. En na een minuut of tien begon ik kleine jeukende rode bultjes in mijn nek te krijgen. Ik werd zelfs een beetje boos. Waarom, dacht ik, helpen jullie dit programma om zeep?

Ook op Twitter werd duidelijk dat ‘het volk’ het maar azijnpissers vonden. Want waar ging het over: of we wel of niet wereldkampioen zouden worden. De heren (op Genée na) waren het eens: dat ging dus NIET gebeuren en mensen moesten daar maar eens mee ophouden en Van Gaal had gewoon GELUK, want coaches kunnen nu eenmaal niet coachen, dat doen de spelers zelf. Of zoiets.

Gepist op Van Gaal
Prima. Dat is immers de kracht van het programma: geen blad voor de mond nemen, gewoon zeggen wat je denkt, geen diplomatieke opmerkingen. Tot zo ver: prima. Maar jongens jongens, na drie keer is het wel duidelijk. Wat zeg ik? Na twee hele weken is het wel duidelijk. Jullie zijn blij verrast, herstel: jullie zijn verrast en kunnen het eigenlijk niet uitstaan. Al die tijd gepist op Van Gaal en nu wint hij. Ja, dat is goed klote.

Nou, zeg dat dan een keer en laat het dan rusten. Begin over een ander onderwerp. Of beter nog: heb het helemaal niet meer over het Nederlands Elftal. Als er alleen maar gemopperd kan worden, terwijl negentig procent van ‘het volk’ WEL blij is, is het wellicht een idee om er op een gegeven moment over op te houden. Ik ben blij: we staan in de kwartfinale. Super! En die voetballers: top! Leuk! Mooie goals! Yeah! Blijdschap! Gezelligheid op de bank! Juichen! Oranje tompouces! En dat plezier wil ik niet laten vergallen door vier verongelijkte mannen.

Bron foto: RTL/ANP