Blog Sophie: Voor één dag papa

dochter

Als ik een dag zou mogen ruilen met iemand, dan zou ik graag een man willen zijn. Specifieker: een vader. En dan niet een met een papadag, maar een fulltime werkende vent. Ik denk dat ik dan vast niet meer zo moe zou zijn.

Toegegeven: het werk in combinatie met de vermoeidheid zorgen ervoor dat ons huis niet altijd spic en span is. Daarvoor moet er namelijk eerst opgeruimd worden en dat lukt al niet tussen alle bedrijven door. Bovendien hang ik – omdat dat mij beter uitkomt – de filosofie aan dat je het speelgoed maar beter kunt laten staan, dan op kunt bergen, omdat ze er elke dag weer mee spelen.

Maar mijn man vindt het allemaal niet zo prettig. Hij heeft liever een opgeruimd huis als hij na een drukke werkdag thuiskomt. Iets waar mijn moeder het ook mee eens is. Nu ga ik altijd het huis opruimen als mijn moeder komt (bij navraag blijken ongeveer al mijn vriendinnen dat te doen), want dat is beter voor de verstandhouding.

‘Als ik het echt niet red, wil hij ook wel een wasje doen’

Mijn moeder vindt dat een man die zo hard werkt als de mijne, niets meer in het huishouden hoeft te doen. Ik ben het daar niet mee eens. Nu doet hij ook wel het een en ander. Wij noemen: het vuilnis, het oud papier en als ik het echt niet red, wil hij ook een wasje doen en de stofzuiger pakken.

Desalniettemin houdt hij zich verre van de keukenorganisatie en het opruimsysteem dat ik in het leven heb geroepen. Dus wast hij wel een pan af, maar zet hij deze niet terug in de pannenla. Met het argument dat ik dat beter kan. Hij klaagt over de troep, maar ruimt deze niet op, want ik weet beter dan hij waar alles staat.

En eigenlijk is dat natuurlijk heel slim. Kennis is macht, zegt men, maar kennis betekent ook vooral meer werk. Het lijkt me daarom heerlijk om een dag een vader te zijn. Bij het wakker worden, ga ik dan naar beneden met de kinderen, waar ze naar hartenlust mogen spelen en sjouwen. Ondertussen ga ik gewoon even lekker het krantje lezen.

Dan aankleden en ik als vader voer geen discussie, want ik ben toch kleurenblind en als ze een rok over een joggingbroek aan willen trekken, vind ik dat prima. Willen ze tussendoor een paar koeken, dan juich ik dat toe, want een koek eten betekent voor mij weer vijf minuten de krant lezen.

Ik breng ze vervolgens iets te laat naar school, wat niemand erg vindt, omdat ik een vader ben die fulltime werkt én tijd maakt om de kinderen naar school te brengen. Ah, wat lief (alhoewel…toen hij een andere moeder tegen haar kind hoorde roepen: “We zijn zelfs later dan de papa van A1!” vond hij dat toch iets minder leuk). Daarna ga ik naar huis, weer de krant lezen. Vooruit: de vaatwasser ruim ik uit – niet in, want dat kunnen moeders natuurlijk beter.

Ik denk niet aan de gymles, niet aan de foto’s waar ze op het kinderdagverblijf om vroegen, niet aan de schoolbiebboeken die terug moeten (is dat vandaag dan?) en ga ook niet mee met de boswandeling voor de kleuters, want ik werk nu eenmaal fulltime.

En ja, omdat ik ook niet hoef te denken aan het zijn van overblijfmoeder, niet in de sponsorcommissie zit van school, niet mezelf opgeef om vrijwillig te schminken, niet de organisatie van de keuken begrijp, niet denk aan de boodschappen die gedaan moeten worden of de oppas die geregeld moet worden, heb ik elke avond zin in sex. Ja, dat vader zijn, lijkt me wel iets.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!