Blog Sophie: ‘We nemen het soms iets te letterlijk in de familie’

Het was even druk in mijn hoofd. En ik was bang. Gespannen voor de toekomst. Het is ook gek als je ineens succes blijkt te kunnen hebben als je gewoon jezelf bent. En nu ben ik dus ineens een succesvolle en fulltime werkende moeder. Was dat eigenlijk wel de bedoeling?

Ik was altijd van de 12 baantjes, 13 ongelukken. Opgeleid als journalist, vervolgens als docent geschiedenis en altijd op zoek naar werk dat mijn uitgavenpatroon kon dienen. Ik was er niet zo goed in. Wel in solliciteren en bluffen overigens, maar als ik dan eenmaal binnen was, verveelde ik me dood. Ik werkte eens op de webredactie van de gemeente Tilburg en ook zat ik een half jaar op een communicatiebureau. Als freelancer was ik het niet gewend om met mensen te werken. Gewoon blik op oneindig en deadlines halen. Vandaar dat ik ook de opdracht kreeg om koffieautomaatgesprekken te voeren. Iets dat voor mij schier onmogelijk was.

Ten eerste: waar moest ik het in godsnaam over hebben? Ten tweede: hoe moest ik met mijn open boek-gezicht faken dat het me ook interesseerde. Luister, ik vind mensen echt wel leuk, maar ik ben pas in mijn element als ik lompe grappen kan maken en het over lichamelijke ongemakken kan hebben.

Het is de licht autistische inslag, waar meer familieleden last van hebben. Zo duurde het even voor ik doorhad dat als mensen op straat roepen “hoe is het?”, dat ze niet echt willen weten hoe het gaat. Ik kon dan oeverloos gaan uitweiden over een bepaald lichamelijk ongemak bijvoorbeeld. Nou, daar maak je dus geen vrienden mee. Ik kon wel altijd buitengewoon goed opschieten met leerlingen die een rugzakje hadden. Ik denk dat we elkaar wel begrepen. We nemen het gewoon soms iets te letterlijk in de familie. Zo kon mijn broertje vroeger uitroepen als we dingen zeiden als ‘twee vliegen in een klap slaan’: ‘Weet je wel hoe moeilijk dat is?!’ Ik had dus nooit hoge verwachtingen van mezelf. Ook omdat vaak bleek dat ik te veel hooi op mijn vork nam en dan altijd wel moest afhaken om overeind te blijven. Ik wilde graag verder studeren, maar in een jaar afstuderen, verhuizen, trouwen en fulltime werken bleek iets te hoog gegrepen. En dan ga je op een gegeven moment wat minder in jezelf geloven.

Het weerhield me niet om plannen direct uit te voeren. Ik begon ooit met Patisserie Sophie, met als slogan: alsof je het zelf gemaakt hebt. Koken en bakken kan ik, maar als het er ook nog mooi uit moet zien, heb ik een probleem… Vandaar die slogan. Gedoemd om te mislukken, dat snap je. Met het gevoel dat ik toch niets meer te verliezen had, begon ik vorig jaar met een stichting voor moeders die graag andere moeders wilden leren kennen. Na een half jaar kreeg ik er een compagnon bij en nu organiseren we workshops, beurzen, theatervoorstellingen en ga zo maar verder. En een paar weken geleden drong dat besef door: we hebben succes. We werken er keihard voor, maken lange dagen en het werkt. Dat, moet ik eerlijk zeggen, verlamde me. Want met succes komen verwachtingen. Met succes komen meerjarenplannen.

Waar het eerst iets was waar ik een beetje mee kon pionieren – dingen uit kon proberen – is het nu ineens serious business geworden. En hebben mijn kinderen een moeder die alleen nog op maandag, woensdag- en vrijdagmiddag thuis is (en ’s avonds vaak weg moet). Was dit wat ik wilde? Het gekke is: ja! Dit wil ik! Maar wel gedoseerd. Niet meer als een kip zonder kop ergens induiken, maar nadenken, plannen en in goed overleg nieuwe projecten aanpakken. Het is spannend. Het is doodeng en tegelijkertijd heel erg gaaf. Ik had het nooit verwacht, maar nu het zo ver is, ben ik verdomde trots. Op mezelf!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Navelstreng
Zwemmen
Speentjesfee
Zindelijk
Fuck de perfecte moeder
Vakantie
Papa
Hoge hakken
Sportdag
Kinderverjaardag
Happy pills
Vrouwenvoetbal
Eerste schooldag