Blog Sophie: Waterpokken

dochter

Eindelijk was de rust een beetje wedergekeerd. Behalve plaatje 120 was het dinoboek bijna compleet en na keiharde onderhandelingen was het boek eindelijk écht vol. Nu mocht ik best even uitrusten, vond ik.

Een dag later maakte GL me om half 7 wakker. Of ik even naar de middelste wilde kijken, want die had rare vlekjes. Er heerst waterpokken, zuchtte ik, nog voor ik had gekeken. Het heerste op de kleuterschool en op het kinderdagverblijf. Dan is één plus één snel twee. Létterlijk bleek later, want ook de jongste, de Vrolijke Sloper 2.0., zat binnen een halve dag vol waterpokken. Geen nood, wist ik nog van de oudste, ze mogen gewoon naar school of het kinderdagverblijf en een beetje koorts hoort erbij.

Echter, een doorwaakte nacht later lag de middelste – die vanaf nu de bijnaam Brokkenpiloot mag dragen – te huilen van de pijn. Op haar been zat een gigantische plek met wel 100 blaasjes. De week ervoor was ze daar gestoken door een insect (geen idee welke) en het was gaan ontsteken. Een invasie waterpokken eroverheen deed het geen goed.

De volgende ochtend droeg ik een kermend meisje naar de huisarts. Die constateerde dat er een soort krentenbaardinfectie overheen was gekomen en we kregen een kuurtje. ‘s Middags kreeg de Brokkenpiloot hoge koorts. Ik mocht haar niet vasthouden, want alles deed pijn. Alleen op drie vingers van haar rechterhand zaten geen waterpokken. En dus zat ik urenlang naast haar bed met haar vingertjes in mijn hand.

Uiteraard werd ook de jongste ziek, want het is hartstikke besmettelijk. De nachten waren niet al te best. Gelukkig maar dat het na het kuurtje snel beter ging. Sterker nog: toen GL terugkwam van zijn zakenreis (hij was sinds het begin van de waterpokken weg) waren ze allemaal beter.

Snel pakte ik mijn werk weer op. Ik had nogal wat in te halen, dus vooral de avonden waren druk (ook met leuke dingen hoor). Gevolg: iets te weinig slaap, iets te weinig groenten en iets te weinig poetsen. Dus werd ik ziek. In het weekend, natuurlijk. Het weekend waarin GL een paar afspraken had. Of hij kon gaan? Ja, wat zeg je tegen je man die meer dan fulltime werkt en weinig dingen voor zichzelf heeft? Ga maar, zeg je dan.

Ik keek verlangend uit naar maandag. De kinderen op het kinderdagverblijf en school en qua werk had ik al vooruit gewerkt, dus op maandag zou ik echt even uit kunnen zieken. Slapen, krantje lezen, slapen. ’s Morgens om 8 uur ging de bel. Het was de loodgieter die naar het waterlek kwam zoeken. Oh ja, vergeten… Moedeloos deed ik de deur open.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Boos om buisjes
Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
Dinoplaatjes