Blog Sophie: Watervrees

Mijn oudste dochter is inmiddels vijf jaar en zwemt heel graag. Alleen wel met vleugeltjes en een zwemband om en om handlengte van een van haar ouders.

Al die jaren vond ik het fijn een dochter te hebben met angst voor water. Ze bleef mooi uit de buurt van sloten en meren. En nu moet ze ineens dat water in en met het hoofd eronder. Nu heb ik een kind dat al gaat huilen als ze een zwembad ziet. Super.

Klok, koek en komkommer

A1 is altijd aan de voorzichtige kant geweest en daarnaast doet ze iets pas als ze zeker weet dat ze het kan. Wekenlang zaten we bij de logopedie te oefenen op de letter k. Ze deed er niet aan mee. Toen we het eigenlijk opgaven en aan een andere letter begonnen, zei ze ineens: “Klok, koek en komkommer.”

Zo is het met alles. Ze kon het niet uitstaan dat ze, net vijf geworden, de letter e niet kon schrijven. Stiekem oefende ze dagenlang, juist als wij het niet zagen, om daarna triomfantelijk haar moeders naam op te schrijven: Sophie.

Ik had het mis

En nu moesten we dus gaan zwemmen. Ik had me georiënteerd, want dat moet blijkbaar tegenwoordig en was ervan overtuigd een goed bad te hebben gekozen. We begonnen met watergewenning. Stom als ik was, had ik tegen mijn dochter gezegd dat ze heus niet de eerste les met haar hoofd onder water moest. Ik had al tegen de juf verteld hoe angstig ze daarvoor was, dus ja…

Ik had het mis. Ze moest meteen onder water. Van de zenuwen babbelde ze honderduit. Toegegeven: ik kon me voorstellen dat dat irritant was. De juf zei dan ook al na tien minuten dat ze de volgende les lijm mee zou nemen om haar mond dicht te lijmen. En toen A1 niet onder water durfde, zei ze: “Als je het nu niet doet, moet je het voor straf honderd keer doen.” En als klap op de vuurpijl vond ze het nog nodig om te roepen – bij de oefening op de rug drijven, waarbij A1 dus doodsbang was om water in haar gezicht te krijgen – dat als ze deze oefening niet deed, ik weggestuurd zou worden. Haar moeder dus. Bij de eerste zwem- en kijkles. Ik was laaiend.

Nooit onder dwang

In het badhokje stond A1 later te huilen. “Het was helemaal niet zo gemakkelijk, mama,” snikte ze. En eenmaal thuis was ze boos: “Ik ga nooit meer zwemmen.” Fijn. Een kind met watervrees zo aanpakken dat ze nu helemaal niet meer wil. We zijn overgestapt op een andere vereniging, waarbij er drie maanden watergewenning is. En nu hoop ik maar dat ze haar daar de tijd geven. Als mijn dochter er vertrouwen in heeft dat het lukt, dan doet ze het wel. Maar nooit, echt nooit onder dwang.

Beeld: iStock