Blog Sophie: Zes jaar

dochter

Mijn oudste is zes geworden. Eindelijk. Nu mag ze naar groep 3. Meteen vond ze dat ze een bureau nodig had, want volgens haar zou het serieuze werk gaan beginnen. Ze is al zo groot. Het knuffelbare is er al bijna af.

Ik had verwacht dat ze nog wat langer klein zou blijven. Gewoon in doen en laten. Maar ergens in de afgelopen maanden is ze ineens Nickelodeon Junior ontgroeid en wil ze het liefst de hele dag muziekclips kijken.

Of ze vertrekt naar haar kamer, deur dicht, niemand is welkom. Mevrouw gaat namelijk dansen. Toegegeven: dat deed ik ook, maar toch niet op mijn zesde? Überhaupt was er nog geen MTV toen ik zo oud was.

Mijn kleine meid…ik heb het misschien wel gestimuleerd. Ik liet haar meekijken in de shopgids van H&M. Vond het zo schattig dat ze zo jong al een eigen stijl had, precies wist wat ze wilde. Maar nu heb ik niks meer te zeggen. Ze is wellicht iets te zelfstandig geworden. Bijdehand ook. Maar ze is nog maar zes!

Zesenhalf jaar, om precies te zijn. En ik kan er met mijn hoofd niet bij. Ik ben niet zo van de baby’s, dus het idee ‘ze lag voor mijn gevoel nog maar twee minuten geleden in mijn armen’ is niet aan mij besteed. Maar wel dat meisje van twee, later van vier en daarna van vijf jaar oud. Dat meisje dat mijn hand pakte, met me wilde huppelen, ging stoepkrijten en spelen met de knuffels.

Nu vertrekt ze naar haar kamer. Even kleuren in haar eentje. Aan haar nieuwe bureau. We hebben ook een multomap moeten kopen en een gymtas. En straks gaat ze alleen naar binnen. Hoef ik haar niet meer tot aan het klaslokaal te begeleiden en doet ze het allemaal zelf.

Ik heb er ook naar uit gekeken. En eerlijk gezegd dacht ik ook dat ik nog alle tijd had. Op haar negende zou ze wel wat zelfstandiger worden. Misschien zou ze dan zelfs al een beetje gaan puberen. Zou ze niet meer mijn hulp nodig hebben als ze iets aan een onbekende moest vragen.

En nu? We waren laatst in de Efteling en aten daar bij het pannenkoekenrestaurant. Ze regelde zelf een kleurplaat en kleurtjes en vroeg later zelfs de rekening. “En ja, mama wil pinnen.” Mijn oren klapperden. Nog geen drie maanden geleden probeerde ik het te stimuleren: “Je kunt het best zelf gaan vragen.” En nu heeft ze me bijna niet meer nodig.

Ik smeer mijn boterham zelf wel, mama. Ik kies mijn kleren uit. Mag ik alleen gaan fietsen? Nee mama, ik kan die appel zelf wel in stukjes snijden. Mama, zal ik de tafel dekken? Ik zet zelf mijn bord wel in de vaatwasser. Mag ik bij opa en oma gaan slapen? Ik pak zelf mijn koffertje wel.

Geweldig toch? Ja, óók, natuurlijk. Maar ergens mis ik dat meisje dat zich nog kon opkrullen op mijn schoot, verlegen mijn hand pakte en moest huilen als ze me ging missen. Ze is zesenhalf jaar, maar ze lijkt wel tien. Soms kruipt ze nog wel op schoot, hoor. Met haar lange benen. Nog een paar jaar en ze is groter dan ik.

Ik moet leren loslaten. Haar laten gaan in de wereld. Maar het liefste houd ik haar hand nog heel lang vast.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
Even op bezoek