Blog Sophie: Ziek kroost, dag sociaal leven!

ziek kroost

Drie dochters heb ik. Drie dochters in de leeftijd 5 jaar, 2,5 jaar en 9 maanden. De oudste gaat naar de kleuterschool, de twee jongste meiden naar het kinderdagverblijf. Ik denk dat ze daar nog nooit van Dettol hebben gehoord.

In november stond ik nog in mezelf te juichen. We hadden een goed jaar gehad. Alleen A1 was in februari ziek geweest. Het liep op rolletjes. Ik had het nooit mogen denken. Zelfs voor het denken aan niet zieke kinderen, word je nu eenmaal gestraft.

600 snotneuzen

Sinds eind november hebben we hier buikgriep, pseudokroep, griep, bronchitis, weer buikgriep, weer bronchitis, een nierbekkenontsteking, 600 snotneuzen en iets dat ‘algehele malaise’ heet, voorbij zien komen. Mijn vent is veel in het buitenland, dus de zorg kwam vooral op mij neer.

Dat houdt in dat ik 72 uur aan zorg heb besteed. Uren die ik eigenlijk had moeten werken. Ook heb ik 5 keer het sporten af moeten zeggen, 3 keer de schoonheidsspecialiste voor het epileren van mijn wenkbrauwen (waardoor ik nu rondloop met twee ongelijke woestenijen, want ik heb het gewoon zelf niet in de vingers), 2 x de tandarts (nog niet eens zo erg), 4 keer een afspraak, 3 verjaardagen, 3 keer een blog voor VIVA.

Wie gelooft me nog?

Het houdt ook in dat het me langzaam boven het hoofd groeit. Natuurlijk heb ik in mijn omgeving mensen die graag op mijn kinderen willen passen als ik ergens heen moet. Echter, die mensen passen niet op zieke kinderen. Zelfs niet als het een bacteriële infectie is en dus geen virale. En het betekent daarnaast dus ook een soort van sociaal isolement.

Vanochtend moest ik weer naar de tandarts, toen ik in alle vroegte bij de huisarts zat met A1. Weer een nierbekkenontsteking, dus werden we doorverwezen naar de kinderarts. Met lood in mijn schoenen belde ik de tandarts. Wie gelooft het nog als ik voor de zoveelste keer een afspraak moet verzetten vanwege zieke kinderen?

Gelukkig wordt het beter weer. En ik hoop ook dat de weerstand van mijn meisjes sterker wordt. Ze eten voldoende groente en fruit, krijgen kindervitaminen en komen ook veel buiten. Geen idee wat ik nog meer kan doen. Ik denk dat het enige wat me nog rest is een ontsmettingstunnel te bouwen in de hal bij de voordeur. Misschien wordt het dan eindelijk wat rustiger hier.

Beeld: iStock