Blog Sophie: Zieke opa

dochter

Opa ligt in het ziekenhuis. Er was iets niet goed met zijn hart. Maar wat vertel ik aan de meiden? Wat mogen ze weten en wat is nog te eng? Het is nog niet duidelijk wanneer opa weer naar huis mag. Vooral de oudste heeft het er moeilijk mee.

We wisten het van tevoren. De aders rondom mijn vaders hart waren niet meer zo goed en er zaten wat vernauwingen. Op vrijdag werden we gebeld, dat hij zich maandag moest melden in het ziekenhuis. Op dinsdag zou hij geopereerd worden.

De operatie ging gelukkig voorspoedig. Diezelfde dag nog ging ik met mijn moeder en broertje even kijken. Hij lag nog in diepe slaap. Al met al geen prettig gezicht met tienduizend draden aan zijn lijf, een beademingsapparaat en wat er nog meer bij komt kijken.

De dag erna kwam hij pas bij. Dat was normaal. Ook was hij een beetje verward, maar al snel kon hij weer grapjes maken, zoals het opa betaamt. Oudste dochter A1 wilde graag naar opa toe, maar dat hielden we nog even tegen. We wilden a) dat mijn vader het zelf aan zou kunnen en b) dat ze er niet te erg van zou schrikken.

‘Ook al is ze nog maar zes, ze lijkt te begrijpen dat het is zoals het is’

Mijn moeder had me een foto gestuurd, waarop mijn vader slapend te zien was. A1 ging daar al compleet van over de zeik. Huilen, want het was zo zielig voor opa. Huilen, want ze miste hem zo. Maar ja, als ze hem slapend al zo zielig vond, wat dan als hij wakker was met al die toeters en bellen aan zijn lijf?

Gisteren kwam er een complicatie bij. Een longontsteking. Niet fijn na zo’n zware operatie en ja, toen wilde opa zelf de kinderen graag zien. Ik probeerde mijn A’tjes voor te bereiden. De Vrolijke Sloper 2.0 liet ik voor de zekerheid (en de veiligheid t.b.v. andere patiënten) maar thuis. Opa had tenslotte een grote wond op zijn been, een grote blauwe plek op zijn arm en niet te vergeten: een hele rits aan hechtingen op zijn borst.

A1 kwam binnen en dook een stoel in. Dichterbij durfde ze niet te komen. De middelste, A2, vond het echter geen punt. Ze gaf opa een handje en kletste honderduit. Zij zag nog niet wat haar oudere zus wel zag: een behoorlijk zieke opa.

’s Avonds in bed had ze er nog buikpijn van, zei ze. Er kwamen weer een paar tranen. Ik heb maar verteld dat opa op de beste plek is, waar ze hem beter kunnen maken. En dat hij wel erg ziek is, maar dat hij vast weer snel beter wordt.

Ze accepteerde het, ondanks de twijfel die ik op haar gezicht zag. Want ook al is ze nog maar zes, ze lijkt te begrijpen dat het is zoals het is. En dus zou ik willen dat ze net zo jong was als haar zus. Vier jaar en onbevangen. Nog geen weet van zorgen en verdriet.

We hopen en steken kaarsjes op. Hopelijk komt opa snel weer thuis.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders