Blog Sophie: Zomerverjaardag

dochter

Een paar jaar geleden besloot ik het helemaal anders te gaan doen. Ik wilde geen verjaardagsfeest meer waarop je alleen maar aan het rennen en vliegen bent, maar ging liever uit eten met een aantal vriendinnen. Het beviel goed, maar toch pakte ik het dit jaar toch wéér anders aan.

Ik ben op 3 augustus jarig. Dan is iedereen altijd op vakantie, maar erg vond ik dat niet. Zelfs als kind had ik er geen problemen mee; ik vond ik dat ik het gelukkigste kind ter wereld moest zijn. Voor de zomervakantie vierde ik mijn verjaardag op school en had een kinderfeestje. Op 3 augustus zelf waren we meestal in Frankrijk of Spanje, dus vierde ik het daar. En omdat mijn moeder maar acht dagen eerder jarig is dan ik, vierden we het bij terugkomst nog eens voor vrienden en familie.

Pas toen mijn vriendinnen en ik kinderen kregen, werd mijn verjaardag vieren lastiger. Sowieso waren ze meestal op vakantie, en zo niet, dan was het huis al snel te klein met al dat rondlopend kroost. Op een dag, terwijl ik weer eens de rozijntjes van de vloer af stond te krabben, was ik het zat. Ik besloot het jaar erop te gaan eten met alleen mijn vriendinnen. Het bleek een goed idee. Meestal plande ik ergens in september een etentje. Gezellig met alle meiden aan tafel bijkletsen, met extra voordeel dat ik thuis weg kon gaan voordat de kinderen op bed lagen.  Op 3 augustus kwamen dan wat familieleden en (schoon)ouders op bezoek. Keurig geregeld: toch nog twee feestjes.

Het ging een paar jaar goed, maar vorig jaar was niet zo’n succes. Ikzelf ben egoïstisch genoeg om te zeggen: ik heb een NU een etentje, dus ik ben weg. Maar andere moeders niet. Die moeten eerst zelf hun kinderen naar bed brengen, omdat ze anders niet gaan slapen. Of die moeten eerder naar huis omdat ze weer vroeg op moeten voor diezelfde kinderen. Dan denk ik bij mezelf: en die vaders dan? Mag mama niet een keer met vriendinnen weg?  Ik heb ook moeten leren om daarin egoïstisch te zijn. Jarenlang paste ik mijn agenda aan op die van GL, waardoor  ik veranderde in een gefrustreerd hoopje mens. Nu we een oppas hebben, kan ik ook op pad. Dat is best even wennen voor de man die op zondag het vlees snijdt, maar hij gunt het me van harte.

Dit jaar valt de vakantie hier in het zuiden vrij laat, waardoor ineens veel vrienden op mijn verjaardag niet op vakantie waren. Dus dacht ik: ik laat her en der vallen dat ik jarig ben en dan zie ik wel wie er komt. Niet mijn beste idee, want rond 17 uur zat ineens het hele huis vol. Ja, ik had wel wat taart en chips gehaald, maar op mee-eters had ik niet gerekend. Dus toog GL naar de friettent en trok ik wat blikken soep open om de onrustige menigte te voorzien van iets eetbaars. Tegelijkertijd liepen er ook nog een stuk of twintig kinderen rond die ook van voedsel en ranja voorzien moesten worden.

De dag erna moest ik concluderen dat het hartstikke leuk was geweest om het weer eens zo te vieren. Alleen toen ik achter kastjes toch weer half vergane stokbroodjes vond en klodders mayonaise van de tegels kon schrapen én ontdekte dat een van de kinderen diarree had gehad (gelukkig wel op de wc), dacht ik: volgend jaar toch maar eten. Is wel zo hygiënisch.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
Dinoplaatjes
Schaamte