Blog Sophie: Zwemmen

Het leuke aan Facebook is dat ik herinneringen van mezelf te zien krijg. Zo zag ik dit weekend ineens een oud blog verschijnen over de eerste zwemles van A1.

Het is maar goed dat sommige herinneringen slijten, want toen ik het twee jaar oude blog las, kwam er allerlei oud zeer naar boven. De eerste zwemles was namelijk niet zo denderend. Als in: ‘als je nu niet onder water gaat jongedame, moet je het voor straf nog tien keer doen.’ En ja, A1 had dus watervrees.

We wisselden van zwemschool en het duurde een half jaar voordat onze oudste dochter haar angst had overwonnen en van watergewenning door mocht naar het oefenen voor diploma A. Gelukkig was ze toen ook niet echt bang meer en dook en sprong ze in het water.

We moesten wel blijven oefenen met haar. Haar lenigheid zorgde ervoor dat de arm- en beenslagen niet sloten zoals dat moest en een potloodsprong (een kaarsrechte sprong in het water) kreeg ze ook niet onder de knie. Dat ging gewoon veel fijner met twee benen wijd.

De laatste weken was het spannend, want ze had het laatste badje bereikt. Eindelijk zou ze af mogen zwemmen, maar wat bleek? Als enige in haar groepje mocht ze nog niet op. A1 zwom de schoolslag namelijk op haar eigen manier. De benen wijd, sluiten, dan nog even zwemmen als bij de borstcrawl en vervolgens pas de benen wijd. Nee, een diploma A is geen peulenschil.

Weer oefenden we, of eigenlijk vooral ik. Op zaterdagochtend 8.00 uur zat ik met mijn neus tegen het glas geplakt om te zien of onze oefeningen vruchten afwierpen. En daar zag ik haar weer met benen wijd de potloodsprong doen. A1 was inmiddels dol op zwemmen dus al dat extra oefenen vond ze helemaal niet erg. Wel toen ik haar – op advies van de zwemjuf – moest vertellen dat ze niet op zou mogen voor A.

Een meisje van zeven wil niet meer zo huilen als een kleuter. Een meisje van zeven is stoer. En toch zag ik tranen opbollen in die grote blauwe ogen. Ze had zó haar best gedaan en nog mocht ze niet op? We bleven oefenen, zo beloofde ik haar en zo geschiedde.

Afgelopen zaterdag zat ik weer eens met mijn neus tegen het glas. En ineens sprong A1 kaarsrecht het water in. Terwijl ik zat te joelen (en er meerdere ouders een beetje ongerust mijn kant op keken), kreeg mijn dochter twee dikke opgestoken duimen van de zwemjuf.

Even later toonde ze trots een papiertje waarop stond dat ze mocht afzwemmen. Ik heb mijn dochter zelden zo blij gezien. Meteen werd de familie gebeld. Komende zaterdag om 8.00 uur mag ze op voor haar diploma. Mijn moeder moest even slikken van de tijd, maar natuurlijk is ze erbij. Het cadeautje (Lego Elves) is al gekocht en ik zit zelfs te denken over een doos met tompoezen.

Tegelijkertijd nam de middelste, A2, een ander vel mee naar huis. Nog maar net 4 jaar, maar ze zat wel alvast op watergewenning. Ik had gedacht: laten we vroeg beginnen. Ondanks dat ze vijf lessen miste vanwege een fikse oorontsteking, stak ze trots een diploma omhoog. Ze heeft watergewenning gehaald en mag gaan zwemmen voor A. Er zit een groot verschil tussen die twee meiden, maar mijn trots is er niet minder om!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Spierpijn
Tanika
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd
Verhuizen
Enig kind
2 januari
Ontaarde moeder
Ploetermoeder
Kinderfeesthel