Blog: hoeveel verleidingen kun je weerstaan?

Vrijdag is de challenge afgelopen. Tot nu toe heb ik weinig moeite gehad met het zowat geheel suikerloze menu. Want, wat het makkelijk maakt; het ontbijt, de lunch, het tussendoortje en diner is per dag afgepast. Handy hoor. Je hoeft nergens over na te denken, waardoor ík zelfs niet over de schreef kan gaan. Mijn suikerbehoefte is een stuk minder geworden. In de supermarkt loop ik zonder moeite langs de bakken Rittersport, donuts en chocolade muffins. Zit ik in een eettent, laat ik de koekjes bij de thee gewoon liggen. En geloof me: voorheen bestelde ik juist daarom een kop thee. Soms lijkt het erop dat het me té makkelijk af gaat, want vandaag is het echt zo’n dag dat ik word getart. Vanuit alle hoeken word ik met suikers gebombardeerd. Best pittig. Maar zal mij toch niet gebeuren dat ik nu in de laatste week nog voor de bijl ga en dus de challenge niet haal?

Hindernisbaan
Het begint als ik het kantoorpand binnenloop. Ik merk direct dat dit een zware opgave gaat worden om zónder zoet voorraadje de redactie te bereiken. Het is zo’n dag dat diverse merken hun nieuwe producten promoten. Ik sta in de hal en kijk alles met haviksogen aan. Fatboy presenteert z’n nieuwe lijn. En is er iets te vieren gebeurt dat uiteraard met taart. Nog voordat ik de lift de lift kan pakken, word ik aangeklampt. Of ik een ‘lekkere’ moorkop wil. Joh, tuurlijk! Maar alsof het me niets doet, zeg ik: ‘nee, dank je’. En dat zeg ik óók tegen degene die verderop die bij de koffiecorner macarons uitdeelt, ter eren van iets wat ik alweer ben vergeten. Ik was totaal op die macaron gefixeerd. Het is duidelijk een psychisch ding: want nu ik weet dat ik dat ik vrijwel geen suikers mag, wordt zo’n taartje ineens zo aantrekkelijk. Zélfs om negen uur ’s ochtends. Ik wil ‘m! Maar kan me net bedwingen. Ik weet dat als ik nu iets neem, ik finaal de mist in ga. Dus slalommend manoeuvreer ik me door de hindernisbaan en ben ik stiekem heel blij als ik de redactie heb bereikt.

IJsje delen?
Denk je alleen alles te hebben gehad, komen de promo-teams de redactie op. Meiden van Magnum promoten hun jubileumijsje. Dolgelukkig graait iedereen op de redactie naar een Magnum. Ik zie collega Jessica – bij wie de challenge goed aanslaat – kijken. Naar de schaal met ijs, en naar mij: ‘Eentje delen?’ We doen het niet.

Ik vraag me af wanneer het moment komt dat het me echt niets meer doet? En op dat moment komt de Coca Cola-light hunk met een kruiwagen vol blikjes binnen. Kijk, daar heb ik nou geen moeite mee. Die Cola light kan ik prima weerstaan. Want mijn haviksoogjes zijn nu op iets anders gericht.

X, Marloes

foto (2)
Ook collega Jessica kon met gemak van de suikers afblijven. Maar niet van de Coca Cola-light hunk.

foto
In deze rij voor de Magnums stond ik dus NIET.

Marloes (28, single, woont in Amsterdam) is reportage-redacteur bij VIVA en gaat vanaf deze maand iedere keer een andere challenge aan. Dit keer maakt ze korte metten met haar suikerverslaving. En dat doet ze niet alleen, maar ook met de Foodsisters van ‘Jip en Jij’ en collega Jessica. Heb je tips? Zin om ook mee te doen? Vertel ’t ons en reageer hieronder!