De blog die je wist dat zou komen is eindelijk hier

Dit is geen blog over het koningslied. Dit is een blog over mijn muzieksmaak, of wellicht het gebrek daaraan.

Ik was onlangs zo naïef om het op Facebook te posten: hoe mooi ik dat koningsliedje vond (al was dat stiekem natuurlijk heel bewust). Taalfouten? Ach joh, die had ik niet eens gehoord, ik mag dan zelf songwriter zijn, ik luister in de regel toch vooral naar de melodie. Stomme rap? Ja vind ik ook, dus dat stukje spoel ik snel door. Plagiaat? Wat kan mij dat nou schelen? Ik zit toch niet in de auteursrechtencommissie? Als ik de radio aanzet, dan ben ik doorgaans met geen van de hierboven beschreven zaken bezig. Ik ben bezig met wat ik hoor en wat ik voel, en in het geval van het koningslied kreeg ik kippenvel, sorry. Ik zeg sorry, omdat ik me er blijkbaar voor moet verontschuldigen en dat is best gek.

Willeke Alberti
Toegegeven, ik heb een hele vreemde muzieksmaak. Ik vind een hele hoop dingen mooi. Ik sta net zo hard mee te brullen op de muziek van Westlife als op de nieuwe plaat van Robbie Williams, een oude plaat van UB40, een willekeurige plaat van Metallica, als…nouja noem maar op. Op Death Metal (ik vind grunten eng) en zenuwenjazz na (daarmee doelende op een specifiek soort Jazz, niet Jazz in het algemeen), vind ik eigenlijk alle soorten muziek prima te pruimen. The Greatest Hits of Frans Bauer zal ik niet snel opzetten, maar als de buurman een partijtje Bauer, Hazes of andere gezelligheden over de schutting blaast op een zonnige zondagmiddag, dan vind ik dat heel fijn (dat hij het ook doet op een koude zondagochtend om 7 uur, vind ik wat minder).

Ik ben altijd schaamteloos eerlijk over mijn muzieksmaak, simpelweg omdat ik vind dat niemand zich hoeft te verdedigen voor wat hij / zij mooi vindt. Zo zwijmel ik af en toe nog prima weg bij ‘Samen zijn’ van Willeke Alberti (wegens TV-jeugdsentiment) en zet ik om dezelfde reden nog wel eens het Ron’s Honeymoonquiz liedje op. Heel blij kan ik worden van The Duel of the Banjo’s hard over de speakers en minstens zo gelukkig werk ik me door de gehele collectie van Abba, The Beach Boys of, mijn persoonlijke zwak: Steps.

Twisten
Ik word veelvuldig uitgelachen om mijn muzieksmaak of, zoals sommigen het zeggen, het gebrek daaraan.  Ik ben niet iemand die keihard kan zeggen: ‘het kan me niet schelen wat mensen van me denken’, maar als het gaat om dit soort dingen kan ik oprecht zeggen dat het me niet uitmaakt wat een ander daarvan vindt. Dat is nu juist het mooie van smaak, er vált niet over te twisten en tóch proberen mensen het.

Je kunt je dan ook voorstellen hoeveel lol ik heb gehad met de storm aan reacties op mijn Facebookpagina toen ik vol lof sprak over het koningslied. ‘Ja maar Martin, jij als tekstschrijver moet toch ook vallen over die draak van een tekst?’ ‘Vind je het dan geen bij elkaar geraapt zooitje?’ ‘Hij heeft die melodie gewoon gejat toch?’ ‘Geen weldenkend mens steekt zijn energie toch in dit nummer?’ Mijn antwoord was keer op keer hetzelfde:  ‘Vast, maar ik krijg er kippenvel van, gek he?’

Hart in ontkenning
Of dat betekent dat mijn muzieksmaak wanstaltig is, dat koningsnummer onbegrepen is of écht een draak van een song is, dat zou ik niet weten en dat doet er ook eigenlijk niet toe. Ik heb het als heel opmerkelijk (en vermakelijk) ervaren dat ik er blijkbaar van overtuigd moest worden dat wat ik voelde niet kon. Mijn emoties bedrogen mij, mijn hart was in ontkenning. Hoe durfde ik iets mooi te vinden dat al zo openlijk verguisd was?

Het allermooiste vind ik nog dat dat nummer inmiddels keihard overal op één staat. Dat doet me denken aan jaren geleden, toen niemand naar Sex voor de Buch keek, het op dat moment bestbekeken programma op de Nederlandse televisie. Het heeft de aandacht in ieder geval een tijdje van de crisis af weten te wenden en daar mogen we Ewbank toch best dankbaar voor zijn.

Misschien heb ik totaal geen muzieksmaak of misschien zie ik het juist heel helder. Wat het ook is, ik geniet van waar ik naar luister en muziek, wat voor soort het dan ook is, maakt m’n leven kleurrijk en bijzonder. Volgens mij is dat het enige dat telt.

Beeld: stockbroker / 123RF Stockfoto