Boekrecensie: De geluksprofessor

Over dit boek is zo veel te vertellen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ten eerste omdat de auteur een bijzondere weg heeft bewandeld: hij koos niet de moeilijke weg van uitgeven via een grachtengordeluitgeverij, maar stelde zichzelf op als mede-investeerder en pompte duizenden euro’s in de totstandkoming van zijn boek. Een wat wonderlijke manier om schrijver te worden, maar ik vind het wel getuigen van lef en vooral zelfvertrouwen.

Oppervlakkige boodschap
Hoe jammer is het in dat licht dat Patrick van Hees maar een matig boek heeft afgeleverd. Valt hem dat kwalijk te nemen? Ik denk het niet; er zijn duizenden mensen die net als hij dromen van een eigen boek en die – terecht of niet – denken dat ze iets te zeggen hebben. In dit geval is het een boodschap over geluk die bijna net zo dun en oppervlakkig is als het leven dat de hoofdpersoon in het begin van de roman leidt.

Succesvol, maar niet gelukkig
Cuno Groen is een marketingprofessor aan Nyenrode die alles aan de man kan brengen. En zichzelf aan de vrouw, zoals hij meermalen laat blijken: ze vallen bij bosjes voor hem en hij laat zijn mannelijke charmes maar al te graag voor zich werken. Dan komt hij na een misgelopen promotie in Cambridge terecht, waar hij van een afstandje naar zijn jachtige leven kijkt en concludeert dat hij niet gelukkig is. Voor een summer course en voor zichzelf gaat hij op zoek naar wat dan wel gelukkig maakt.

Vreemde snuiters
Wat het antwoord daarop is, laat zich raden. Dat realiseerde de auteur zich ook, en daarom haalt hij er van alles bij. Nightclimbing bijvoorbeeld, een gevaarlijke en avontuurlijke bezigheid die hem in contact brengt met een aantal vreemde snuiters dankzij welke hij in nog vreemdere situaties belandt. Ik moet toegeven dat de situaties af en toe spannend zijn, maar ze doen eerder af aan de boodschap dan dat ze eraan bijdragen. Als je pas ondervindt dat het geluk in kleine dingen zit nadat je je eigen dood in scène hebt gezet, ben je wel erg ver heen.

Onnatuurlijk en cliché
Er is nog wel meer ongeloofwaardig aan dit boek. Op de voorflap staat dat Patrick van Hees de Nederlandse Paulo Coelho is, wat misschien nog klopt ook: die schrijft eveneens melodramatische verhalen waarin de boodschap ondergesneeuwd raakt door het spektakel. In De geluksprofessor komen eveneens veel onnatuurlijke dialogen voor (‘Zoon, we zijn dolblij dat we je weer terug hebben. Ik hoop dat deze bizarre gebeurtenissen voor jou aanleiding zijn om meer balans in je leven te vinden’, aldus de moeder) en het staat ook bol van de clichés (Geluk is een marathon, geen sprint. Of: Wat me niet doodt, maakt me sterker). Om het plaatje compleet te maken heb ik talloze spelfouten aangetroffen. Ik had Patrick van Hees beter gegund.

© foto: Summerhill