Boekrecensie: De perfecte minnares

Een actrice die schrijfster wordt, dat bekijk ik toch met enige terughoudendheid. Maar Elle van Rijn heeft het geflikt en het lijkt erop dat ook Marian Mudder een goede kans maakt om deze carrièreswitch (of eigenlijk een aanvulling) tot een succes te maken.

Na haar eerste boek ‘Geluksblind’ is onlangs ‘De perfecte minnares’ verschenen, wederom een roman met een vrouw van ergens in de dertig in de hoofdrol.

Schransen als een aalscholver
Eva is de vrouw die elke man wel zou willen: ze kan geweldig koken, eet ook heel graag en gulzig, maar dat is niet te zien aan haar figuur – volgens eigen zeggen heeft ze ‘de spijsvertering van een aalscholver’, dat komt mooi uit dus. Met die kookkunsten en dat geweldige lichaam doet ze ook nog eens alles om haar lief te behagen. Kortom: het eerste deel van dit boek is een aaneenschakeling van eten en seks, in alle mogelijke combinaties.

Faliekant fout
Hoewel de liefde van de man door de maag schijnt te gaan, lukt het Eva niet om de liefde vast te houden. Hij maakt zich uit de voeten met een heel lulverhaal waar ik net zo weinig van begrijp als zij en ze zit erdoorheen. Dit is het begin van een terugblik op al haar liefdes, aangespoord door een op z’n zachtst gezegd opmerkelijke psychiater. Dankzij hem komt Eva erachter waarom het met haar en de mannen toch telkens zo faliekant fout gaat.

Steeds meer schwung
Pas hier merk ik dat Marian Mudder echt op dreef raakt. Terwijl rondom culinaire zaken haar ‘bescheiden mening’ nogal in het cliché blijft hangen (zoals dat zelfgemaakte mayonaise zonder Calvé-suiker toch echt veel lekkerder is en dat de bio-industrie slecht is en trouwens dat geldt ook voor alles wat uit een pakje komt), krijgen haar hersenspinsels steeds meer schwung zodra het over de liefde gaat. Of over wat er misgaat in de liefde. Zo blijkt ineens dat eten niet alleen een instrument is om een man te behagen, maar ook om wraak te nemen, met geglazuurde ballen bijvoorbeeld.

Ontzettend nare trekjes
Het is te merken dat de schrijfster heel veel plezier heeft in vertellen, in hoe alles zich vormt onder haar handen. Er komen af en toe vondsten uit voort waarvan ik me kan voorstellen hoe ze zich verkneukelt terwijl ze die terugleest. Af en toe gaat het wel wat ver en had er wat mij betreft in de redactiefase wat mogen sneuvelen, maar de onopgepoetste, ratelachtige stijl heeft ook wel wat. Het is alsof een goede vriendin mij eerlijk vertelt wat ze heeft meegemaakt, zonder opsmuk, ook zonder zichzelf beter voor te doen dan ze is. Want tjonge, wat heeft Eva een paar ontzettend nare trekjes. Nee, een perfecte minnares zou ik haar niet willen noemen, ze is eigenlijk in geen enkel opzicht perfect, maar juist dat maakt haar zo geweldig.

CC foto: anolobb