Boekrecensie: Het appartement

Na het grote succes van Haar naam was Sarah wordt zo veel mogelijk werk van Tatiana de Rosnay uitgegeven. Ook als dat uit de mottenballen moet komen, zoals haar nieuwste – maar eigenlijk oudste – boek Het appartement.

Onvergelijkbaar

Tatiana zelf waarschuwt haar lezers in het voorwoord van dit boek dat het onvergelijkbaar is met haar eerdere succestitels. Het is bijna alsof ze zelf heeft getwijfeld of ze dit ons wel mocht voorschotelen als ze schrijft: ‘Deze roman heeft niet de emotionele lading van Haar naam was Sarah, Die laatste zomer, Kwetsbaar en Het huis waar jij van hield. […] Deze keer was het niet mijn bedoeling u te laten huilen, maar u te laten kermen.’

Zo’n lieve, nette man
Gelukkig houd ik niet zo van huilen. Ook niet van kermen, trouwens, maar in dat opzicht heeft Tatiana de Rosnay haar doel wel bereikt. Ik heb gekermd van frustratie. Wat wilde ik hoofdpersoon Colombe graag een optater verkopen. Na haar verhuizing naar een nieuw appartement wordt ze elke nacht rond drie uur uit haar slaap gehaald door luide muziek, de Rolling Stones, die haar bovenbuurman in de slaapkamer boven de hare draait. Ze vertelt haar man wat er gaande is, maar hij hoort niets; de muziek wordt alleen aangezet als Stéphane op zakenreis is. Ook in de andere kamers van het appartement is er nauwelijks iets van te horen. Zodoende gelooft niemand haar. Ook de andere bewoners van het pand niet. Dokter Faucleroy, de bovenbuurman, is zo’n lieve, nette man. Die houdt haar echt niet uit haar slaap.

Steeds grotere wallen
Colombe doet niet wat ieder ander mens zou doen. Die zouden gewoon naar boven gaan en de buurman confronteren met zijn gedrag, waarna hij ermee zou stoppen. Maar zij is een grijs muisje dat haar lot ondergaat, met steeds grotere wallen onder haar ogen. Haar werk lijdt eronder, haar relatie met haar man eveneens, de kinderen krijgen geen aandacht meer. Ze raakt geobsedeerd door de bovenbuurman die ze nog nooit heeft ontmoet. En ik kon alleen maar denken: mens, ga gewoon naar boven, dan ben je ervan af.

Kermen als nooit tevoren
Maar nee, zo simpel is het niet. Want de dokter blijkt een plan met haar te hebben. Hij draait die muziek niet omdat hij dat leuk vindt, maar speciaal voor haar. Naarmate het boek vordert wordt dit verhaal steeds buitenissiger, vreemder, ik wist niet meer wat er nu echt gebeurde en wat Colombe was ingegeven door slaapgebrek en het bijbehorende doordraaien. Er komt wel steeds meer vaart in en de wat houterige schrijfstijl valt daardoor minder op, maar of dat het verhaal ten goede komt, ik weet het niet. Eén ding weet ik wel: dit boek zal je laten kermen als nooit tevoren.

© foto: Uitgeverij Artemis