Boekrecensie: Het zusje van de bruid

Ik houd wel van een beetje ophef. Vooral als het gaat over de journalistiek, zoals de ophef rond “Het zusje van de bruid” van Joris van Casteren. Hij schrijft hierin over de periode waarin hij een relatie had met ‘Luna’, het zusje van de bruid van zijn collega A. – een collega die bij De Groene Amsterdammer werkte in de tijd dat Van Casteren hier ook redacteur was.

Omdat alle opgevoerde personages net zo echt zijn als de ik-figuur zelf, en omdat dingen in dit boek het daglicht niet kunnen verdragen, ontstond er reuring rond het journalistieke verslag dat Van Casteren onlangs publiceerde.

Het relaas van een ontsporing
Een andere reden waarom ik dit boek wilde lezen, is het geweldige “Lelystad”. Ik zal er hier niet verder op ingaan want dit boek is al genoeg geprezen, maar als je als auteur eenmaal je eigen hoge standaard hebt gezet dan weet je dat alles daarna ermee vergeleken zal worden. Ook als het zo totaal anders is als “Het zusje van de bruid”. Dit is volgens de ondertitel ‘het relaas van een onmogelijke liefde’, maar eigenlijk is het eerder het relaas van een ontsporing.

Op slag verliefd
Op de bruiloft waar Van Casteren zijn Luna ontmoet, is ze nog buitengewoon aantrekkelijk. Hij is op slag verliefd is en doet er alles aan om met haar in contact te komen. Maar Luna heeft behoorlijke problemen: ze is een borderliner en ze is verslaafd aan drank en drugs. Hier probeert ze van af te komen, maar haar relatie met Van Casteren helpt daarbij niet echt. Die vindt het bijvoorbeeld ook wel spannend om af en toe wat heroïne te roken.

Joris van Casteren
Hoe langer ik lees, hoe meer ik begin te geloven dat dit boek helemaal niet over haar gaat. Al geloof ik wel dat de schrijver op een bepaalde manier om haar geeft. Maar hoe, en waarom? Hij beweert dat hij vooral de Luna leuk vindt die ze was toen hij haar leerde kennen, maar doet weinig zijn best om die terug te krijgen. Geen normaal mens zou boodschappen gaan doen met iemand die drie flessen wijn op heeft, maar Joris van Casteren wel. Het lijkt alsof hij een meisje dat zichzelf kapotmaakt wel aantrekkelijk vindt.

Onderkoelde stijl
Er zit een gevoelloosheid in dit boek die mede te maken heeft met de onderkoelde stijl. Ik begon na verloop van tijd zelfs te geloven dat de schrijver zelf nagenoeg gevoelloos is. Of nou ja, hij is wel gevoelig voor bepaalde dingen. Zoals de eer die hem toekomt omdat hij zulke geweldige reportages schrijft – waarom anders zou hij in dit boek keer op keer terugkomen op zijn eigen werk?

Bang en gefascineerd
Met Luna heeft het niets van doen. Maar het is wel het enige waarover hij schrijft op een manier die mij doet geloven dat het hem iets doet. Het is alsof zijn relatie met Luna ook pas echt waarde voor hem heeft nu hij er een verslag van heeft kunnen maken. Ik ben van dit boek een beetje bang geworden, maar ik ben ook gefascineerd. Want zulke mensen bestaan dus echt.

CC foto: Prometheus