Blog: Bon Voyage, kopzorgen!

Mijn eerste woordje was ‘poes’, maar het zou me niets verbazen als het eigenlijk mijn bedoeling was om ‘oeps’ te zeggen. Ik sta namelijk bekend om mijn vergeetachtigheid. Daar ben ik niet trots op. Sterker nog, ik schaam me dood.

Overal lijstjes
Hoe krampachtiger ik probeer te vermijden dat ik iets vergeet, hoe erger het wordt. In huis slingeren talloze taak- en boodschappenlijstjes. Ik maak ze wel, maar vergeet ze vervolgens mee te nemen. Sta ik, bij wijze van uitzondering, wél met een lijstje in de supermarkt, dan is mijn portemonnee ineens nergens te bekennen.

Het is ook niet voor niets dat mijn tas zwaarder en zwaarder raakt. Maanden geleden leek het me een goed idee om mijn agenda weer eens mee te slepen. Ik maakte mezelf gek met tachtig briefjes in elk vakje van mijn tas, met data erop, waarbij ik vergat te noteren wat ik dan precies te doen had. Schoot me laatst, bij wijze van uitzondering, ineens te binnen dat ik een agenda mee had gebracht, bleek de inhoud ervan van 2012/2013 te zijn. Ik had ook geen pen, trouwens. Wel een manicuresetje, vijf soorten lippenstift en een oorbel waarvan de andere mist.

Voor de zekerheid
In juli ga ik op vakantie. Och, wat maak ik me een zorgen. Normaal gesproken pak ik een enorme slappe reistas in met alles wat je maar nodig zou kunnen zijn tijdens een vakantie. Alles wat een weldenkend mens mee zou nemen. Keer twee, want je weet maar nooit. Plus alles wat een weldenkend mens niet mee zou nemen. Want je wilt toch niets vergeten. Gewoon voor de zekerheid.

Maar nu gaan we met het vliegtuig. Twintig kilo mag er mee. In een koffer die gemiddeld al zo’n vijf kilo weegt. Dat is dus veertig kilo per twee personen, bedenk ik me. Heel even zie ik mogelijkheden, maar ik vraag me af of ik mijn vriend ervan kan overtuigen dat hij met een tandenborstel en een paar schone onderbroeken aan het maximale gewicht van zijn bagage zit, terwijl ik zo’n beetje onze hele inboedel met me meesleep.

Bon voyage, kopzorgen!
Dat gaat hem dus niet worden. En dan hebben we het over twintig kilo voor tien dagen. Het zou toch moeten lukken. En dan te bedenken dat we ooit met de motor op vakantie willen. Dan mogen we alleen al een zijspan nemen voor de bagage. Mijn angst om iets te vergeten heeft er blijkbaar voor gezorgd dat ik me enkel nog focus op wat ik allemaal zou kunnen vergeten. Misschien wordt het tijd dat ik de geestelijke bagage maar eens laat varen. Daar wil ik zelfs wel een boot voor huren. Die dan een paar dagen later aankomt. Dan vergeet ik in ieder geval niet om ervan te genieten.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke