Caroliens column: Er is er een jarig

Actrice Carolien Karthaus-Spoor (30) is getrouwd 
met Jon en moeder van Otis (1 jaar).

Nooit gedacht dat dit moment zo 
snel zou aanbreken: Otis’ eerste verjaardag is een feit. Dat gaat groots gevierd worden met een rooftopparty voor vrienden en familie, waarbij de kleintjes uiteraard centraal staan. De dierenservetten, suikervrije taart en tipitent om in te spelen zijn inmiddels besteld en Jon maakt zich zorgen dat dit een nog grotere happening wordt dan ons huwelijk. Ach, het scheelt dat we nu nog geen kinderfeestje hoeven te organiseren 
en nog geen traktaties hoeven uit de delen in de klas. Tenminste, dat dacht ik. Maar toen kwam het eerste jarige crèchegenootje van Otis met prachtige (en vrij prijzige) Janod-speelgoedautootjes op de proppen voor de hele groep. Shit. 
De toon was gezet! Weken geleden begon ik dus al te googelen naar goedkope maar mooie houten speeltjes om te trakteren zonder dat 
ik mijn hele rooftopparty-budget erdoorheen zou jagen. Uiteindelijk vond ik mooie sets van twee houten treintjes met magneten en ze waren nog in de aanbieding ook. Eat that, moeder van de Janod-autootjes. Over die traktatie hoefde ik mooi niet meer na te denken. Tenminste, dat dácht 
ik. Want de avond voordat Otis op de crèche mocht trakteren, kreeg ik zowat een hartverzakking: het pakketje
was blijkbaar nooit geleverd!
Na een slapeloze nacht hang ik 
’s ochtends vroeg met de pakketservice aan de lijn en de houten-magneet-treintjes blijken naar het depot te zijn verstuurd, dat op een onmogelijke locatie buiten de stad ligt. Top dit. Ik stuur Jon naar de crèche 
met de mededeling dat ik later in 
de middag de traktaties kom langsbrengen. De hele ochtend moet ik repeteren en ik tel de minuten tot ik 
in de auto kan stappen om naar het depot te racen, in the middle of nowhere. Na een eindeloze zoektocht op het terrein van DPD, vind ik ergens achteraf een klein containertje waar 
ik mijn pakket kan afhalen en met het zweet op mijn bovenlip race ik terug naar de stad. Ik heb welgeteld vijf minuten om twaalf keer twee houten-magneet-treinen in te pakken en de cadeautjes zien er dan ook uit alsof Otis dat zelf heeft gedaan. Snel kladder ik met een markeerstift overal ‘Otis 1!’ op, wat haast onmogelijk te lezen is. Nou ja, het gaat om de inhoud. Met een tas vol spring ik op de fiets richting de crèche, waar de hele tafel al zit te wachten op mijn komst, zodat er eindelijk gezongen kan worden voor de jarige, hoera, hoera!

Deze dag was bijna net zo slopend als een jaar geleden…

Caroliens column is afkomstig uit VIVA mama 6-2018. Deze editie ligt nu in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER«

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.