Chagrijnig wijf!

Ik ben een chagrijnig wijf. Yes, I said it. Tot voor kort liep ik met een baklap rond als er weer eens iets niet liep zoals ik dat graag wilde. Maar vandaag had ik een lollig Eureka-moment, waardoor ik voor het eerst heb durven toegeven en zowaar om deze nare karaktereigenschap heb kunnen lachen.

Bazig bijtje
Ik ben iemand die graag heeft dat de dingen gaan zoals ik wil dat ze gaan. Maar de laatste tijd begint men steeds meer schijt aan mij en mijn wil te krijgen. En hoe terecht dat ook is, ik vind dat best lastig. In mijn beleving deelt er namelijk maar eentje de lakens uit en dat ben ik. En het stomme is, ik vertel mensen niet eens wat ze moeten doen. Ik ga ervan uit dat men weet wat te doen als ik in de buurt ben! De laatste tijd word ik op de proef gesteld. Het is alsof mijn omgeving me prikt, puur om te kijken hoelang het duurt voordat mijn oogbollen uit hun kassen rollen van irritatie.

Wegmisbruikers
Zo wordt mijn frustratiegehalte al wekenlang getest door bussen. Het gebeurt namelijk zelden dat ik naar de halte loop, de bus aan komt rijden en ik lekker kan instappen. Sterker nog: het lijkt er zelfs op dat bussen expres doorrijden als ze zien dat ik eraan kom. Want wat gebeurt er altijd als ik de bushalte nader en ik nog zeker tweehonderd meter te gaan heb? De bus komt aanrijden, waardoor ik een sprintje moet trekken en dat ding al-tijd recht voor mijn neus wegrijdt. Awesome.

Opnieuw getart door het lot
Vandaag liep ik op de bushalte af en wist dat het vandaag niet anders zou zijn. Ik ging automatisch sneller lopen, omdat ik in mijn achterhoofd wist wat er zou gebeuren. Geen bus. Verbaasd, maar hoopvol besloot ik langzamer te lopen. En wat zag Sosha daar om de hoek op het moment dat ze twee meter langzaam had gelopen?! Ik voelde de Tyrannosaurus Rex in mezelf opborrelen en hapte naar adem om de wereld te verdoven met schelle decibellen, maar er kwam niets meer dan een keiharde lach uit. Misschien lag het voor de zoveelste keer gewoon aan mezelf en was het actie-reactie. Buschauffeur zag meisje met een baklap die de stoeptegels raakte, vogelnest van kroeshaar op het hoofd en dacht: “Mazzel! Neem jij de volgende maar!” En dan moet ik hem gelijk geven. Ik zou mezelf ook niet meenemen.

Het zijn van die kleine dingetjes die het ‘m doen. Die me met mijn neus op de feiten drukken. Die me confronteren met mezelf en met hoe snel ik eigenlijk geïrriteerd raak. Maar vanaf vandaag ga ik het anders doen! Mijn temperament temperen. Tellen in plaats van aftellen. De buschauffeur met twee rijen tanden opwachten. Mijn omgeving joinen en mijn lichtgeraaktheid tarten. Kijken hoelang het duurt. Voordat mensen me vragen of ik ziek ben.

Fotografie: Frank Boots