Blog Chantal: Echte #firstworldpains?

Elke dag, elke minuut, elke seconde gebeuren er verschrikkelijke dingen op deze aarde. Met mensen, met dieren, met de natuur. De meeste onrechtvaardige, misselijkmakende horrors, waarvan we weten dat ze bestaan, maar die we voor geen goud met eigen ogen willen zien. En er liever ook niet over willen lezen of aan herinnerd worden (sorry, sorry!) Zaken die elk probleem van een ‘beschaafdere’ samenleving triviaal doet lijken. Onbeduidend, onbelangrijk.

Moeten we altijd dankbaar zijn?
Het is bijvoorbeeld oneerlijk dat iemand gediscrimineerd wordt puur omdat hij of zij een andere afkomst of een niet-heteroseksuele geaardheid heeft. Maar moeten we, afgezet tegen ‘het afschuwelijkste leed van de wereld’, vooral dankbaar zijn dat we het hier relatief zo goed hebben? Moeten we onze mond maar houden over het dierenleed in onze Hollandse bio-industrie, dat oude van dagen in een verzorgingstehuis niet overal de gewenste en benodigde zorg ontvangen, dat er nog steeds zinloos geweld is? Of dat er veel meer discriminatie is dan je zou denken, dat we niet geaccepteerd worden zoals we zijn, dat er elke dag talloze kinderen tot het ondraagbare gepest worden?

Mijn mond gesnoerd
Geloof het of niet, maar ik verzin dit niet zelf. Als voorstander en voorvechter van een betere behandeling van dieren die uiteindelijk op ons bord komen, krijg ik dit regelmatig voor mijn kiezen. “Er sterven kinderen aan hongersnood en jij maakt je druk om (gemartelde) dieren?” Hongersnood is verschrikkelijk. (Het doet pijn, mijn mond is gesnoerd. En ik breek weer mijn hoofd op de puzzel.) Maar is dat het juiste standaard antwoord op alles wat scheef zit in de maatschappij?

Live and let live
Sindsdien zit het ‘recht van spreken’ over zaken die ertoe doen, maar in het niet lijken te vallen met wereldproblemen, me dwars. En je had het vast al geraden, ik vind er zeker wat van. Natuurlijk moeten we ons mond open kunnen doen, vechten voor datgene waar we achterstaan, waarin we geloven. Om meerdere redenen. Allereerst: waarom zouden we in godsnaam, juist met zoveel wereldleed, in een ‘vrij’ en ‘vredig’ land elkaars leven alsnog willen verpesten? Live and let live, alsjeblieft zeg. In een land waar over het algemeen de basisbehoeften redelijk op orde zijn, in een beschaafd en ontwikkeld land, moeten we het toch op z’n minst over zingeving kunnen hebben? In een land waar partijen het hebben over ‘Marokkanenoverlast’ en een stop aan gelddonaties aan derdewereldlanden.

Wat is onbeduidend?
And last but not least: denk je dat mensen in oorlogsgebieden zich niet gekwetst kunnen voelen door racistische opmerkingen? Denk je dat zij niet alles riskeren om bij de liefde van hun leven te kunnen zijn? Dat ze hun dierbare ezel ineens niet meer verzorgen of het oké vinden dat iemand deze mishandelt? Wat is nu eigenlijk echt onbeduidend? De negatieve, oppervlakkige mening die iemand heeft over alles wat anders is wellicht. Maar voor jezelf en voor anderen opkomen, elkaar lief hebben en er voor elkaar zijn niet.

Ingewikkeld much?
Ik zag dit filmpje over ouders die erachter komen dat hun dochter eigenlijk een jongen is. De manier waarop ze hem steunen is hartverwarmend. Toch hebben ze vrienden verloren bij het maken van hun keuzes, wat ik ongelofelijk vind. Om een ingewikkeld verhaal kort te maken: als het wereldleed erbij gehaald mag worden als we opkomen voor anderen, dan mogen we het er ook bij halen als mens en dier voor geen enkel legitieme reden neergehaald worden. Er is al zoveel ellende, kunnen we niet een beetje lief voor elkaar zijn?

© Beeld: Chantal Straver
Lees hier meer blogs van Chantal