Chemie en antichemie

geen

Chemie is een raar ding. Soms heb je meteen een klik met iemand, soms ook helemaal niet.

Ik probeer mensen met wie ik geen klik heb zo veel mogelijk te ontlopen. Het levert mij niets op om met ze om te gaan en andersom ook niet. In sommige gevallen ben je echter tot iemand veroordeeld. Omdat het een familielid is bijvoorbeeld, of omdat je met hem/haar moet samenwerken.

Dit gaat niet werken
Mijn geluk is dat ik in mijn werk als freelance redacteur leuke collega’s cq opdrachtgevers heb. Tot zover alles goed. Maar af en toe word ik eropuit gestuurd om iemand te interviewen bij wie ik vanaf het eerste moment al aanvoel: dit gaat niet werken.

Waar ’m dat precies in zit, weet ik niet. Wel weet ik dat ik afgelopen week weer zo’n ervaring had. Ik was supervroeg opgestaan voor een interview waarvoor ik anderhalf uur met de trein moest reizen. Ik kwam netjes op tijd aan op de locatie en moest tien minuten wachten voor ik uit de receptieruimte werd opgepikt. Niet leuk, maar daar kan ik wel mee leven. Vervolgens meldde mijn interviewkandidaat echter meteen al: “Ik heb maar tot half tien de tijd voor dit gesprek, dat gaat wel lukken toch?”

Professioneel vriendelijk
Overrompeld door de snelle rekensom dat we daarmee maar twintig minuten over hadden, mompelde ik iets van: “Nou ja, we kunnen ons best doen…” Ik was niet voor niets helemaal hierheen gereisd verdorie; nu zou ik dat interview doen ook. Ik vuurde maar meteen de eerste vraag op haar af – geen tijd te verliezen immers. In plaats van antwoord te geven op mijn vragen bleef de vrouw in kwestie echter de hele tijd dingen vertellen die ik niet zo interessant vond. Waarop ik haar weer interrumpeerde en de koers probeerde bij te stellen. Het was als een verbaal gevecht, waarin dan weer zij de leiding nam, dan weer ik. Wat ook niet hielp was dat ze continu op haar horloge bleef kijken of het al half tien was. Maar ik bleef vriendelijk, want dat is professioneel.

Na twintig minuten moest ze ervandoor, zoals aangekondigd. Ik beloofde haar de uitgewerkte tekst toe te sturen ter controle en ging enigszins opgelucht weg. Maar als ik dacht dat ik klaar was, had ik het mis. Nadat ik haar had gemaild met de concepttekst, kwam er al snel een e-mail terug waarin ze werkelijk álles aan mijn stuk had veranderd. Ik zuchtte, haalde mijn schouders op en accepteerde zo veel mogelijk van haar wijzigingen. Uiteraard kon ik niet alles honoreren, daarover stuurde ik nog een nette e-mail met uitleg, en dat was dan dat.

Ongenoegen spuien
Waar ik niet op had gerekend was dat deze mevrouw haar antipathie jegens mij wel zó sterk voelde dat ze zich genoodzaakt zag om haar ongenoegen te spuien bij haar leidinggevende, tevens mijn opdrachtgever. Die belde mij enige tijd later om te vertellen dat de interviewkandidaat zich uitgebreid had beklaagd over mijn professionele kwaliteiten. Ik stond al in de startblokken om uit te leggen hoe alles was verlopen, toen mijn opdrachtgever zei: “Maar maak je geen zorgen. Het is soms gewoon een moeilijk mens.” Daar moesten we allebei om lachen.

Gedeelde antichemie is ook chemie.

CC foto: zhouxuan