Closure Freak

geen

Na 33 jaar op dit stukje modder dat aarde heet is er voor mij geen ontkennen meer aan, ik ben een regelrechte Closure Freak. En dat is soms best lastig!

Kort door de bocht houdt het in dat ik moeite heb met dingen loslaten. Uiteraard geldt dat voor grote, belangrijke dingen in het leven, maar helaas ook voor dingen waar ik mijn tijd helemaal niet aan zou hoeven besteden.

Afgelopen donderdag keek ik Obese op televisie. Een indrukwekkende aflevering waarbij een vrouw in driekwart jaar tijd maar liefst 75 kilo afviel. Feestje in Las Vegas, iedereen klappen, iedereen blij, programma afgelopen. Maar dan begint het bij mij te kriebelen. ‘Hoe gaat het nu dan met haar’? En dan sla ik fanatiek aan het Googlen, omdat ik wil weten of het weken, maanden, jaren na de uitzending nog steeds goed met zo iemand gaat. Of bij zo’n Herrie in de Huppelclub-programma, waarin Herman den Blijker een tent uit het slop trekt, kan ik het nooit laten om te Googlen of die tent nog bestaat.

Move. That. Bus
Ik heb het ook als ik Extreme Home Make-Over kijk. Busdriver. Move. That Bus. Ja, het is prachtig, een gigantische flatscreen aan de muur, een state-of-the art traplift voor de gehandicapte vrouw des huizes, het gezin is verwend. Als het programma dan afgelopen is kan ik het niet laten om vijf jaar verder te denken. Hoe ligt het huis er dan bij? Vast niet zo netjes als nu. Misschien is de flatscreen stuk, hapert de traplift (je zult maar vast zitten halverwege) en het gezin heeft geen geld om reparaties te laten uitvoeren, want daarom deden ze mee. Zouden ze dan ook ABC nog mogen bellen? Vast niet.

Afgehakte benen
Of de lugubere variant: ik las jaren geleden een verhaal over een meisje in een attractie in Six Flags in Amerika, (zo’n toren waarin ze je van boven naar beneden laten kletteren) . De hydraulische kabel was losgeschoten en had zo – chop chop – haar benen eraf gehakt. ‘Dokters’ zo eindigde het artikel, ‘proberen met man en macht haar benen weer aan te zetten’. Tja, dan wil ik dus weten of dat gelukt is, maar de sensatiemedia schrijven daar natuurlijk niet meer over. Gelukkig besloot ze Six Flags aan te klagen, hetgeen leidde tot een artikel waarin stond dat, hoera, de benen er weer aan zaten. Kon zij weer lopen en ik weer slapen!

Alf
Ja, ik ben een Closure Freak, ik moet en zál weten hoe dingen aflopen, zelfs al is het iets dat me helemaal niet aangaat. Het is een vervelende en tijdrovende tic, eentje die ik ooit nog eens hoop te overwinnen. Want dan, wie weet dán, kan ik eindelijk loslaten dat ik nog stééds niet weet of ruimtewezen Alf zijn ruimteschip heeft weten op te roepen en of de kindertjes van de Dungeon en Dragons-tekenfilm ooit thuis zijn gekomen, omdat de laatste aflevering van beide series nooit is gemaakt.

Ook kan het me dan niets meer schelen of vrouwtje theelepel uiteindelijk haar man nu wél of niet over haar krimpcomplex heeft verteld (slecht huwelijk vond ik dat, vroeger al) en of Michael Landon nu wel of niet een aardige man was.

Heerlijk rustig lijkt het me in m’n hoofd, zonder al die nutteloze informatie. Tijd voor yoga?