Noah: ‘Het is een mooie meid, maar haar gelieg staat me niet aan’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Emma’s haar zit inderdaad zoals op haar foto’s. Voor de rest lijkt mijn date in niets op degene die ik vandaag in dit café verwachtte. Haar gebit is mooi, maar minder recht en wit. Haar huid stukken minder gaaf. Ik zie rode bultjes. Kapotgekrabde puistjes. En ze is zeker tien kilo zwaarder.
‘Beetje gefotoshopt. Paar filtertjes,’ giechelt ze wanneer ze me ziet kijken. Ik kan er niet om lachen. Ik vergaf haar afgelopen week alle idiote smileys omdat ik haar zag als een copy-paste-Doutzen Kroes. Nu maak ik in gedachten een not-to-do-list. Vrouwen die smileys uitkotsen: weg ermee. Geen vrouwen met een foto waarop ze een hartje met hun handen maken. Vooraf Facetimen.
‘Thee dan maar?’ Ik schenk uit de theepot die op tafel op een romantisch theelichtje staat. Het ziet er intiem uit. Alsof ik gezellig aan het chillen ben met mijn vriendin. Alleen is Emma dat niet, en ze gaat het ook niet worden. Toegeven, ze is nog steeds een mooie meid, ondanks de muffin top die over haar riem steekt en de verse korstjes in haar gezicht waarvan de foundation inmiddels wegsmelt. Maar haar gelieg staat me niet aan.

‘Heeft ze het nu echt over roze confetti?’

Menno waarschuwde me nog. ‘Nooit langer dan één drankje afspreken, Noah. Daarna kun je met goed fatsoen weg. Je blijft alleen als het leuk is.’
‘Gezellig he.’
Ik hum terug naar Emma en steek een komkommerkaas-sandwich in mijn mond. Het brood smaakt droog. Net als de cakejes. Goddank hoef ik geen indruk te maken op Emma, die honderduit kletst over de gender reveal party van haar beste vriendin. Heeft ze het nu echt over roze confetti? Mijn telefoon trilt. Een woedende app van Lieke omdat ik haar naam schrapte bij mijn pensioenfonds. Ik was het alweer vergeten.
Op de wc van het stadscafé googel ik naar de weekaanbieding van de pizzeria bij mij om de hoek. Dan app ik Lieke dat ze niet bij me had moeten weglopen als ze uit was op mijn pensioen. Ik bel mijn moeder. En ik app Ties of hij me komt redden. Ik stuur een van Emma’s beste foto’s mee. Daarna betaal ik de rekening. Ik wil straks, als de etagère vol hapjes leeg is, snel weg.

‘Ik kan alleen maar naar haar rechterwimper kijken die lager hangt dan een kwartier geleden’

‘Waar bleef je nou? Was je jezelf soms aan het aftrekken?’ Emma lacht te hard om haar grap. Nog een kwartier. Dan is Ties er. Wat zullen we gaan doen? Film pakken? Poolen? En had ik al batterijen gekocht voor in de nieuwe rookmelder? Morgen een aanbiedingsfolder opsturen naar die nieuwe boekhandel.
‘Luister je wel? Ik zei dat ik nu die dadchelor party organiseer. Van die homovrienden van me? Ik ga de taart zelf bakken. En dan denk ik aan roze en blauwe speentjes van fondant, en dat die dan soort van kriskras….’ Ik kan alleen maar naar haar rechterwimper kijken die lager hangt dan een kwartier geleden.
Na twintig lange minuten trek 
ik mijn jas aan en lieg tegen Emma dat ik haar snel weer wil zien. Om de hoek geef ik Ties als goedmakertje vier lolly’s die ik daarnet bij de kassa achteroverdrukte.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-46. Dit nummer ligt t/m 29 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «