Hoofdredacteur Debby: ‘Wat een emotionele onzin! Wie wil er nou op z’n ouders lijken?’

Als ik mijn oudste zus Karin aan het lachen wilde maken, hoefde ik maar twee woorden te zeggen: Bef Stos. Bef Stos staat voor Stef Bos, de zanger die begin jaren negentig een grote hit scoorde met zijn nummer Papa. Karin en ik, pubers in volle glorie, vonden werkelijk álles afschúwelijk aan het nummer. We bedachten, gierend van het lachen, zijn bijnaam Bef Stos en waren voorzitter en penningmeester van de denkbeeldige fanclub. Het is jarenlang de beste grap in ons repertoire geweest. Vooral het zijige hoofd van de zanger in combinatie met de tekst van het gewraakte nummer maakte ons erg lacherig.

Hoe dan ook, de (ontbrekende) band met je vader heeft een grote invloed op je ontwikkeling en je keuzes in je verdere leven, ook bij mij.

Ik heb dezelfde handen / En ik krijg jouw rimpels in mijn huid / Jij hebt
jouw ideeën / Ik heb mijn ideeën / En we zwerven in gedachten / Maar
we komen altijd thuis / Papa, ik lijk steeds meer op jou.

Wat een emotionele onzin! Wie wil er nou op z’n ouders lijken? Die lyrics leken ons destijds uitgesloten. Pas veel later snapte ik de tekst en kon ik het nummer op waarde schatten, al vind ik het persoonlijk nog steeds een vreselijk zijig nummer. Nee, dan toch veel liever Pa van Doe Maar. Hoe dan ook, de (ontbrekende) band met je vader heeft een grote invloed op je ontwikkeling en je keuzes in je verdere leven, ook bij mij. Vooral in de puberteit zijn vaders belangrijk voor je emotionele ontwikkeling, zelfvertrouwen en eigenwaarde. En dat gaat nogal eens fout (zie het verhaal op pagina 14). Maar in één ding in de tekst van Bef Stos kan ik mij grondig vinden: papa, ik hou steeds meer van jou.

Debby Gerritsen
Hoofdredacteur VIVA

Volg Debby ook op social media:
Instagram | Twitter

Deze editorial is afkomstig uit VIVA 11-2020. Deze editie ligt vanaf  11 maart in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«